1787
benim takımım iyi futbol oynuyor, ben de bu yüzden izliyorum. hem de öyle böyle değil, bayağı iyi oynuyoruz. bunun ispatı da avrupa arenasında ortaya koyduğumuz futbol. ben bunları dört sene üst üste şampiyon olmuş bir takımın taraftarı olarak söylüyorum. beş sene önce ise ligi 13. sırada bitirdiğimizde zerre üzülmedim; çünkü kötü oynuyorduk, bunu kabul ediyordum. mesele kazanmak ya da kaybetmek değil, sahada ne oynandığı ve neye nasıl ulaşıldığı. ama 1 kasım 2026 kasımpaşa-beşiktaş maçındaki pozisyonu görüp de kırmızı kartın çıkmamasını hâlâ futbolun doğal akışı içinde açıklamaya çalışan varsa buyursun anlatsın. nasıl bir plan bu, nasıl bir arsızlık? artık hakem hatası denilerek geçiştirilecek noktayı çoktan aştık. futbol zaten bitik, adalet duygusu zaten yok; siz kalan son kırıntısını da iyice hiç ettiniz. insanların gördüğünü görmezden gelip sonra da hiçbir şey olmamış gibi devam etmesini beklemek, taraftarın aklıyla alay etmektir. bu saatten sonra yapılması gereken de belli: izlememek, takip etmemek, bu düzenin parçası olmamak. çünkü bu düzeni beslemeye devam ettikçe değişmesini beklemek de kendi kendimizi kandırmaktan başka bir şey değil.

