153
anneler gününe denk gelmişti. ailecek babanemlere gitmiştik. babanemlerle aynı sitede oturan eniştem köyü fenerliydi. evinde digiturk vardı ve maçı orada izleyecektik. o sene neden olduysa takıma kızmıştı eniştem galatasaray şampiyon olacak diyordu. bizim maç bittikten sonra fener maçını açtık. o son 16 dakika nasıl geçti hala hatırlamıyorum. belki kendi evimizde olsak o heyecanla bir şeyleri kesin kırıp dökmüştüm ama orada frenledim kendimi. yeri geldi ekrana bakamamışım. hele bir kaçan gol vardı appiah kaçırmıştı galiba orada kalbim durdu nefesim kesildi desem yeridir. hayatımda en büyük heyecanı ve mutluluğu yaşadığım 2 şampiyonluktan biri oldu. diğeri kadıköyde karanlıkta kayarak kutladığımız şampiyonluk.
