89
bir çağrı merkezinde çalışıyorum o zaman. internet kapalı televizyon yok. sadece telefonun radyosu var. 3 kişiyiz. ikisi fenerbahçeli. bayraklarla formalarla gelmişler nöbete. benim ümidim var ama dillendiremiyorum. içten içe görürsünüz lan godikler, az daha sabır diyorum. nitekim bitmek bilmez o 16 dakikanın sonunda ofisi birbirine katan, sitleri deviren ağızlar dolusu küfürlerle titreyerek o bayraklarını onların ağzına sokan ben sabahında işsiz kalmıştım. benim için 14 mayıs hayatımın en unutulmaz orgazmını yaşadığım gündür.
