• 1
    sabırsız galatasaray taraftarıdır. cefa cok cekmiştir zira özhan canaydın dönemine denk gelmişlerdir. galatasaray'ın büyüklüğünü ve elde ettiği basarıları dvd'lerden takip etmiş, büyüklerinden dinlemiş ve tekrar o başarıların yaşanılmasını istemiş biraz sabırsız olmus.

    adnan polat'ın başkan olmasıyla gerçekleşen transferler ve avrupada kazanılan maclardan sonra bir baska sevinmiş, bu kadroya ragmen galatasaray'ın bazı maclarda yenilmesine haddinden fazla üzülmüş, üzülürken sinirlenmiş, sinirlenirken başkalarını da sinirlendirmiş yeni nesil taraftarlardır.

    zordur tabii ki yeni nesil taraftar olmak. efsane galatasaray'ı izleyememiş ama hep duymus dvd'lerden takip etmiş sabırsızlanmış ''hadi olm ya nerede eski galatasaray'' demiş ve eski galatasaray'ı görmeden özlemiş kişilerdir.

    ukteyi veren: (bkz: nkfvas )
  • 3
    lafa sanki milattan başlamışım gibi gelecek ama aslında kafamdakini anlatmaya başlamam gereken nokta aslında tam olarak burası.

    1970li yılların ikinci yarısında oluşan siyasi anarşi ortamından sonra giderek artan gerginlik ortamında toplum bir çok ihtiyacını karşılayamaz hale geldi. o dönemlerde insanlar yağ, un, şeker gibi temel gıda ihtiyaçlarını, araçları için yakıtlarını karaborsa olarak almaya başladılar. hatta bir dönem ekmek bile karne ile dağıtılıyordu. sonrasında 1980 yılında ordunun yönetime el koymasıyla beraber tutuklamalar, ardı arkası gelmeyen sıkıntılar artarak devam ederken en azından sokaklarda halkın birbiri arasında vuku bulan çatışmalar, ölümler bitirilmişti. bu dönemin insanları çok şeylerini feda ettiler. anneler ve babalar çocuklarından, gençler gençliklerinden, çocuklar hedeflerinden ve ümitlerinden vazgeçtiler. ordunun yönetimi sivil güçlere tekrar geri verdiği dönemde insanlar kaçak sigaradan, üzerinde döviz bulundurmaktan tutuklanabiliyorlardı. televizyonlar tek kanallıydı diye hatırlatmama gerek yok sanırım.

    sonraki dönemde türkiye yavaş yavaş dışarıya açıldı. ithal arabalar mesela hayatımıza girdi. artık hayatımızda sadece tofaş ve renault yoktu. toyota, bmw hatta mercedesler ve daha nice markalar. yeni giyim markaları, mcdonaldslar, gros marketler vs. türkiye’de hayat yeniden şekillenmeye başladı. bu süreçte özel televizyon ve radyo kanallarına izin verildi. yüzlerce yerel televizyon ve radyoların dışında bir çok ulusal televizyon ve radyo yayına başladı. en önemlisi ise bilgiye erişim kolaylaşmaya başladı.

    ben 1982 doğumluyum bu dönemi benden çok daha iyi bilen, yaşayan ağabeylerimiz, ablalarımız var. yüzeysel olarak bunlardan bahsetmem gerekiyordu sonuçta asıl anlatacağım yere gelebilmem için. 90lar itibariyle özellikle televizyon ve radyoların ayakta kalabilmesi adına reklamlara çok önem verilmesi gerekiyordu ki bu hala böyle. bu süreçte her an reklamlar hayatımızı sardı. artık her yerde, her an, her platformda verilen mesaj “alın, verin, ekonomiye can verin” idi. “tüketin” diyerek yeni bir topluma işaret edildi. dünyaya açılmanın getirdiği aç gözlülük ve doyumsuzluk her yerimizi kapladı. normali buydu zaten. insan gördükçe ve sahibi oldukça daha fazlasını ister her zaman.

    büyüklerimiz daha iyi bilir ve hatırlarlar; eskiden fenerbahçe için futbolcu öğütme makinası tarzı bir laf edilirdi. bu işin asli sebebi fenerbahçe’nin her dönem diğer tüm kulüplerden daha fazla paraya sahip olmasıdır. özellikle geçmişte sık aralıklarla gelen üst üste şampiyonluklar fenerbahçe’yi daha popüler hale getirmiş, bu şekilde fenerbahçe daha fazla taraftar sayısına sahip olmuştur. burada popülerlik dediğim; dönem dönem her başarılı kulübün yaşadığı popülerlik. mesela galatasaray’ın özellikle 86-87 sezonundan bugüne değin yakaladığı ve taraftar sayısının artmasında birebir etken olan başarı odaklı popülerliği gibi. neyse konuyu dağıtmayayım zaten uzun olacak biraz. fenerbahçe her dönem pazarlama olayını beşiktaş ve galatasaray’a göre daha iyi başarmıştır benim gözümde. küçük şeyleri büyütmeyi, parlatmayı severler. zaman zaman küstahlığa varan övünmeleri, kendilerini kaf dağının arkasında görmeleri onlar için normaldir. reklamın da iyisi kötüsü olmaz zihniyeti çok ön plandadır. taraftar müşteridir ve her zaman haklıdır. bu yüzden her sezon en çok ses getiren transferler fenerbahçe tarafından yapılır. bu yüzden fenerbahçe yazan spor yazarları daha çoktur ve gazetelerinde servis müdürlüğüne kadar yükselirler. futbolcular, teknik direktörler çok çabuk harcanırlar. bir- iki kötü maç sonunda şanslarını kaybederler. taraftar sevmez, istemez gönderilir. müşteri memnuniyeti önemlidir. bunun en güzel örneklerinden biri kaleci enke’dir. tüm bu sebepler beni fenerbahçe’ye uzak tutan baş sebeplerdir.

    galatasaray ve beşiktaş, fenerbahçe’ye göre daha gelenekçidir. asıl konum galatasaray olduğundan tabii ki galatasaray’dan devam edeceğim. galatasaray lise köklerinden dolayı daha gelenekçidir. liselilerin ağabey – kardeş ilişkileri, camianın bir şekilde birbirine sahip çıkmasını sağlar. bu yüzden bahsedilen galatasaray değerleri oluşmuştur. kolay değil 500 yıllık bir kültürün yansımasıdır galatasaray spor kulübü.

    dedim ya ben 1982 doğumluyum. yaşım itibariyle 14 sezonluk çileyi hatırlamıyorum. ama o sezonun bittiği şampiyonluğu, sonrasında neuchatel xamax, monaco, manchester united zaferlerini iyi biliyor ve hatırlıyorum. pek tabii sonrasındaki 4 sezonluk şampiyonluk serisi, uefa ve süper kupa zaferlerimiz ise en büyük baş tacımız olarak yer etti bizim nesilde. yine yaşım itibariyle tek kanallı dönemin sonunu yakalayıp inter star’ın ilk yayına başladığı zamanı iyi bilenlerdenim. internet olmadan yaşamayı hatırlayanlardanım. cep telefonu olmaksızın kız arkadaşımla buluşmuşluğum bile vardır. yani varlığın, imkanların içinde büyümüş biri olarak aslında yokluğun da tadına bakmış bir nesildenim. yaş itibariyle benden büyükler daha zor zamanlar görmüş, imkansızlıklar içerisinde çocuklukları geçmiş kişiler. yokluğun, eksikliğin içinden geldiler. avrupa’da şerefli mağlubiyetler görmüş, ülkede maçları radyolardan takip etmiş, bir gece önceden stadyum kapısında uyuyarak maç izlemeye girebilmiş kişiler. alttan ısıtmayı bırak, çim saha görmemiş bir futbolun içinde büyümüşler. bu nesil zorlukla yoğrulmuş insanlar. sabır nedir bilen, güçlü olmanın öğretildiği bir nesil. benim şansım bu adamlar gibi benim de ilk kez milli takımın avrupa şampiyonasına gitmesini, dünya kupasına katılmamıza şahit olmam; avrupa kupalarının aslında ilker yasin’in telefon bağlantısıyla anlattığı kadar uzakta olmadığını, balkanlardaki link hatlarının hemen arkasında olduğunu, avrupa’da gerçekten kupa alınabileceğini anlamış olmam. bu nesiller gibi bende mücadele ederek, savaşarak ve sebat ederek güzelliklere sahip olabileceğimi, kazanabileceğimi, başarılı olabileceğimi ve tüm bunları elde ettiğimde değerini bilerek tadını çıkarabileceğimi bilen biriyim. biz her avrupa maçından sonra, tur atan bir nesildik. rakip avennir beggen ya da cork city olabilir. fark etmez. biz “avrupa avrupa duy sesimizi, işte bu cimbomun ayak sesleri” nesli olarak şerefli mağlubiyetlerden hak edilmiş galibiyetlere geçerken mutluluğumuzu sokaklarda kornalar eşliğinde kutlayan bir nesiliz. bu yüzden bu nesil bizi başarılara taşıyan insanları omuzlarında, gönüllerinde taşır. fatih terim, hakan şükür, bülent korkmaz, gheorghe hagi gibi adamlar bu milletin aşağılık komplekslerini bitirmiş futbol adamlarıdır.

    günümüz itibariyle bilgisayar teknolojisinin gelişmesi insanlığı bambaşka bir seviyeye taşıdı. 2000 yılından sonra gelinen seviye, sanki 90lı yıllar 10 yıllarca önceymiş gibi hissettiriyor insana. internetin gelişimi insanlığa kesinlikle çağ atlatmıştır. internet erişimi insanların her alanda bilgiye erişimini kolaylaştırdı. artık her şey elimizin altında. cep telefonumuzdan dünyanın her tarafından anlık bilgiye ulaşabiliyoruz. bu derece kolay sahip olma, insanoğlunun doğasına aykırıdır. zor elde edilen değeri bilinerek, yavaş harcanırken, kolay elde edilen çok çabuk harcanabiliyor. tabi bu kadar bilgi alışverişinin temeli yine “tüketin” mantığına oturtulmuş şekilde. neydi motto; alın, verin, ekonomiye can verin.

    günümüz yeni nesil galatasaray taraftarı ise maalesef tüketim taraftarı olmuş durumdadır. onlar farkında olmadan tuttukları takımlarının başarısına aşık, müşterisi durumuna gelmişlerdir. sabır denen kelimenin anlamını bilmelerine rağmen, sabırlı davranmak nedir bilemezler. her sezon en çok ses getiren transferi galatasaray yapsın, en büyük stad bizim olsun. futbolun sadece sahada oynanmadığı gerçeğinden uzakta; internette link üzerinden izledikleri maçı, oynadıkları bilgisayar oyunu ağzı ile yorumlarlar. sokakta bile futbol oynamamış, asfalt üzerinde top oynarken ayağı bir kere olsun kayıp dizini kanatmamış insanlar playstationları üzerinde oynadıkları “become a legend” modundan futbola bakarlar. ben fmde bu adamı amc oynatıyorum çok ta iyi oynuyor, bu hagi bu işi bilmiyor o adam orda oynamaz ki bakış açısındadırlar. neden biliyor musunuz? çünkü bu çocuklar hiç ingiltere’den 8-0 mağlubiyet ile dönmediler. onlar bildi bileli galatasaray zaten avrupa’da ve ligde çok başarılı bir takım. nasıl buralara geldiğini sorsan haberleri yok? aslına bakarsanız her şey o kadar çok ellerinin altındaki hiçbir şeyin değeri yok. kendilerine ait bir kahramanları bile yok bu neslin. bu yüzden yalan kahramanlar peşinde koşmaları, orda burada adını duydukları adamları daha hiçbir şey görmemişken kahraman ilan etmeleri ondandır. bizim elimizde prekazi’miz var, anlatacağımız tanju var, muhammed, uğur tütüneker var. arif erdem, bülent korkmaz, tugay, hakan şükür ve hagi var. daha niceleri var. bu çocuklar da yok. bu yüzden hagi’ye düştüğünde bir tekme daha rahat rahat atarlar. ne verdi ki size hagi değil mi? 4 aydır rahat rahat maç kazanamıyoruz, takım hala adam olamadı. kimse yerinde oynamıyor ki? bu kadar basit değil mi? tugay’ı neredeyse sadece ingiltere’deki oyunundan tanıyorsunuz, yarın takımın başına tam yetkiyle geçse onu da harcayacaksınız. abdullah avcı 3 maç sonra küçük takım hocası diyeceksiniz, biliyoruz.

    hiçbir şey bir parmak şıklatmasıyla gerçekleşmez. ince ince zorlukları aşarak gelir güzellikler. bu ülke karnelerle ekmek aldığı dönemlerden geçerek geldi. dört duvar arasında yaşarken, gözlerini zorluklarla açtı dünyaya. şerefli mağlubiyetlerin üstesinden çok çalışarak geldi. birlik oldu, tek yürek oldu ve 8 yediği maçlardan çıkıp dünya üçüncülüğüne kadar gitti. bu süreçte kimse pes etmedi. mücadeleden vazgeçmedi. sizin gibi mızmızlanmadı.” skibbe olmadı gitsin, rijkaard tu kaka, hagi mm beğenmiyorum. ne zaman gidecek, yeter artık” demedi kimse. sen de deme. takımın düşerken yere başını eğme. utanma, yenilmesini isteme. maçlar kaybediliyor diye vazgeçme. futbolcunu ıslıklama,. müşteri olma arkadaş taraftar ol. savun takımını, kimliğini. sahip olduğun güç dışarıda değil ki, zaten o sensin. hagi sen. arda sen. sabri sen. sahip çık. bu kadar zor mu?
  • 16
    bir çoğu yaşı gereği realist değildir.çeşitli çeşitli hakaretler etmek, kendi çapında ayar vermeye çalışmak ve sonrasında @1 konumuna düşmek gibi salakça işlere kalkışabilirler.anlayışlı olmak lazımdır.iş bu entryden yarası olanlar gocunabilir.içlerinde futboldan anlayan, dünya futbolunun hem sportif hemde finansal anlamda gelişimini takip eden kardeşlerimde bulunmaktadır.onlar her zaman baştacıdır..
  • 17
    hiç çile çekmemiş taraftardır. öğleden sonra oynanacak maç için sabahın köründe stat önünde kuyruğa girmek, sıranın uzunluğunu görünce acaba maça girebilecek miyim endişesi yaşamak, içeri girdikten sonra açık tribünlerde akşama kadar güneş altında perişan olmak, tribünde yiyecek olarak sadece naylon poşette satılan kokmuş su, ve içine 10 gram peynir koyulmuş ve adına her ne hikmetse pide denilen ucubeleri yemek gibi şartları yaşamamıştır. maça 10 dakika kala tribüne giren, devre arasında en azından yeme içme alternatifleri olan, cep telefonuyla arkadaşlarını arayıp tezahürat dinleten yeni nesillere bu söylediklerim çok garip gelecektir.
  • 18
    üzen kişilerdir. açıkcası özellikle net ortamını sıkı sıkıya takip eden biri olarak bazı yazıları görünce kanım donuyor. ne yazık ki birçoğunda hiçbirşeyi beğenmeme, yapılan en ufak hareketi bile eleştirme ve tahammülsüzlük tavan yapmış durumda. hani galatasaray taraftarı ben bildim bileli (84 yılından beri aktif olarak maça giderim) birçok şeyi beğenen bir kitle hiçbir zaman olmamıştır, yapılan her transfer illa ki eleştirilmiştir ama özellikle şu son 3-4 senelik zamanda yapılan belaltı eleştiriler kadarını hiç görmemiştim. ben artık inanıyorum ki messi gelse boyu kısa, ronaldo gelse iyi adam da çok artis ya galatasaraya yakışmaz diyen birileri çıkacaktır mutlaka. devir değişiyor, insanlar değişiyor, kavramlardaki kargaşa ve içlerinin boşaltılması gün geçtikçe artıyor ama galatasaray taraftarını mental açıdan değişimden, gelişimden ziyade büyük çöküntüde görüyorum. yani kişisel showlarını, tatminlerini adını ne koyarsanız koyun takımından daha öne taşıyan kitle son dönemde iyice çoğaldı. kaybedilen bir maç sonrası neşe içinde facebook profiline koymak için fotoğraf çektirenleri görmek gerçekten hüzünlendiriyor insanı. sözlükte de görüyorum bazen sırf kendi egosu için takımının beter olmasını bekleyenler bile var üzülüyorum be.

    velhasıl kelam sözün özü galatasarayın artık amaç değil ne yazık ki bir çok kişi için bir araç olmaya başladığını düşünüyorum genç nesil için. bu da beni üzüyor be sözlük.
  • 19
    hakan şükür, sabri sarıoğlu, arda turan gibi adamlara geçirenler bu gruptandır. bu insanların siyasi görüşü veya ne kadar iyi futbolcu olup olmadığı vs. bambaşka konu ama galatasaraylılıkları da apayrıdır bence. benim çok küçük yaşlarda sizin sokak dediğiniz yerlerde, tribünde öğrendiğim galatasaraylılıkta; ne sabri kötü orta yapıyor diye taşak geçmek veya küfretmek, ne servet gibi galatasaraylılık'a hakaret eden adama serveeet serveeet diye bağırmak, ne de gencecikken, bence hatayla, bir anda metin oktay'laştırılan arda turan gibi sağlam bir galatasaraylı'yı, ki kendisi hepimizin bildiği gibi orda burda gak guk öterek galatasaraylı geçinen adamların hepsinden daha galatasaraylı'dır, 5 para etmez adamların emriyle 5 para etmez adamlarla bir tutup itin götüne sokmak ve sonra adam takımdan "en yüksek bonservis bedeliyle" ayrılınca samimiyetinden ve galatasaraylılık'ından şüphe edip fenerbahçe'ye yakıştırmak yoktu. artık böyle "galatasaraylı"lar var.

    tabi canım, sizinki galatasaraylılık, bizimki serserilik. peki, oldu, selamlar.
  • 21
    yeni nesili bilmem ama ben orta nesil bir taraftarım. plaka'da 81 yazıyor ve bundan dolayı kendimi şanslı görüyorum. bizden önceki nesil “ulan biz 14 sene şampiyonluğu görmeyen nesiliz” derken ben nice şampiyonluklar gördüm ardı ardına. tanju’yu, prekazi’yi, korkmaz bülent’i, hagi’yi, taffarel’i, hakan şükür’ü ve daha nicelerini gördüm ali sami yen’de.

    prekazi monako'ya 40 metreden çakarken ikizimin bayılışına tanıklık ettim. manchester'ın sami yen'de ağlayışına şahit oldum. diğer takım taraftarları "para, transfer…" derken ben 4 sene üst üste gelen şampiyonluğun şımarıklığını yaşıyordum. yeri geldi köy takımlarına elendik yeri geldi büyükleri dize getirdik. kadıköyde senelerdir galip gelemezken (ki 6-0’a da canlı şahidim), kadıköy’de karanlık içinde kalkan o şampiyonluk kupasını gördüm.

    tabi nirvana noktası olan avrupada o inanılmaz finali… tanrının elini… hayd oğlum’u… kupa bizim’i… bizimdi artık. üstüne uefa kupası yetmezmiş gibi o ana kadar tarihi boyunca hiç süper kupası olmayan real madrid’i yenerek aldığımız o süper kupayı da cila niyetine aldığımızı gördüm ve daha nice avrupa başarısını görmeye devam ediyorum.

    tek eksiğim şampiyonlar ligi kupası. o da olacak inşallah göreceğim o günü de allah nasip ederse.

    böyl bir nesilin insanı olarak tek talihsizliğim babamın emaneti ali sami yen’in yıkılışına şahit olmaktı.

    ulan galatasaray bakıyorum da sen baya baya hayatımı şekillendirmişsin. özellikle diğerleri hezimetlerden ağlarken beni mutlluluktan ağlattığın günler geliyor gözümün önüne daha da bir mutlu hissediyorum kendimi.

    ağlat beni yeter ki mutluluktan olsun. beni diğerine alıştırmadın ki.
  • 23
    benim gibi 93 veya yakın tarihlerde doğmuş kardeşlerime verilmiş isimdir muhtemelen.
    büyükleri gibi hagi'nin ayağına top geldiğinde heyecanlanamamış nesildir. büyükleri gibi ülkenin en büyük kupasını izlese bile net hatırlamayan nesildir.
    büyükleri ulan hagi nasıl büyük bir topçuydu derken sadece hagi büyük 'topçuymuş' diyebilen nesildir.
    büyükleri hakan şükür'ün en iyi zamanlarını izlerken bu zamanları izleyememiş nesildir.
    şampiyonlar ligi maçlarını daha olgun bir kafayla ancak 2012'de izleyebilen nesildir.
    o yüzden çok büyük efsaneleri, büyük başarıları kaçırmış nesildir.
    son olarak da çok güzel hadiseleri de yaşamış, bu hadislerde mutluluktan gözyaşı dökmüş olan nesildir. (bkz: eric geretsli 2006 şampiyonluğu ) (bkz: kadıköy'ün fethi )
  • 25
    bütün hayatı galatasaray'dan ibaret olacak kişilerin de arasında bulunduğu nesil. klavye başında atıp tutarak değil, desteğini ne kadar zor durumda olursa olsun gösteren; göstermeye çalışan nesil. misal aileden gizli maçlara, tff protesto yürüyüşlerine, açık antrenmana gitmiş biri olarak söylüyorum. bu da bir şey mi diyeceksiniz ama bir kız için bence bir şey.