866
bugün belgrad'daki anma töreni bir yana, sokakta dolaşırken kendisini sevgiyle anan pek çok insana denk gelebilirdiniz. bunlardan biri kaldığım pansiyonun sahibi hanımefendi... cevad prekazi'nin cenazesi için burada olduğumu öğrenince lise bir kızken onu izlediğini, futboluna hayran olduğunu anlattı. gözlerinin içi parlıyordu. bütün yönetici konuşmalarından daha çok etkiledi beni gözlerindeki o parlaklık.
bir de istanbul'da, havalimanı aracının durağına beni götüren taksici. yolculuk nereye diye başlayan sohbet, ağabeyin eskiden beşiktaş tribüncüsü olduğunu anlatmasıyla sürdü. taksiden indiğimde peşimden "bir dakika!" diye seslendi. kafamı uzattım içeri. "selam söyle cevad'a," dedi, "o alır..."
vallahi insan duygulanıyor. seveni ne çokmuş. birileri de başsağlığı dilememiş olsun. çok da mühim değil. insanların gönlüne girdikten sonra...
bir de istanbul'da, havalimanı aracının durağına beni götüren taksici. yolculuk nereye diye başlayan sohbet, ağabeyin eskiden beşiktaş tribüncüsü olduğunu anlatmasıyla sürdü. taksiden indiğimde peşimden "bir dakika!" diye seslendi. kafamı uzattım içeri. "selam söyle cevad'a," dedi, "o alır..."
vallahi insan duygulanıyor. seveni ne çokmuş. birileri de başsağlığı dilememiş olsun. çok da mühim değil. insanların gönlüne girdikten sonra...



