816
çocukluğumun kahramanını kaybetmek çok zor bir hismiş.
bileğe kadar indirdiği tozlukları, kolyesi, saçları, fuleli top sürüşü, füze gibi şutları, incecik bilekleri ve tabii ki monaco'ya attığı gol ile bizleri yapabileceğimize inandırmasını hiç unutmayacağım. o zamanlar 6 yaşımdaydım.
ben ki en büyük hayalimle galatasaray ile çok ilginç bir yerde aşık olmuştum. koyu bir galatasaray taraftarı olan teyzemin eşi bizim aile ile birlikte bolu koru motel de kış tatiline 1 haftalık tatil ayarlamıştı. kimseler anlamamıştı neden orası olduğunu. sonra biz otele giriş yaptıktan sonra beni de odadan alıp eniştem hasta galatasaraylı kuzenlerle birlikte bizi lobide oturtup bekleyin burada birazdan geliyorum diyip ayrıldı yanımızdan. meğerse bir nedeni varmış bizi bırakıp gitmesinin. yüzüm otelin kapısına dönük otururken sonrasında otelin kapısına bir otobüs yanaştı ve içinden ilk olarak gördüğüm o efsane aşağı indi. cevad prekazi. eniştem hopalı ve tugay ile uzaktan akraba sayılırmış ben o gün öğrendim. tugay'dan kamp programını öğrenmiş. meğerse kamp için geleceklerini bildiklerinden ona göre ayarlamış. uğur, tugay, rotariu, kosecki.. hepsine hayranlıkla gidip sarıldım fakat prekazi bambaşkaydı. o güne kadar hep bir ateş vardı içimde ama o gün başladı o içimde hiç bastıramadığım yangın.
insanın sokaklarda top oynarken solak olmamasına rağmen ismini haykırdığı birinin şimdi olmadığını bilmek insanı çok yaralıyor. ne kadar spor yaparsam yapayım, ne kadar iyi bakarsam bakayım kendime artık yaşlandığımızı biraz daha kabul etmek gerekiyor sanırım.
bana, bize kattıkları her şey için allah razı olsun. mekanı cennet olsun.
ailesinin, sevenlerinin, tüm spor aleminin, özellikle galatasaray'lıların başları sağ olsun. allah herkese sabırlar versin.
özleyeceğim.
bileğe kadar indirdiği tozlukları, kolyesi, saçları, fuleli top sürüşü, füze gibi şutları, incecik bilekleri ve tabii ki monaco'ya attığı gol ile bizleri yapabileceğimize inandırmasını hiç unutmayacağım. o zamanlar 6 yaşımdaydım.
ben ki en büyük hayalimle galatasaray ile çok ilginç bir yerde aşık olmuştum. koyu bir galatasaray taraftarı olan teyzemin eşi bizim aile ile birlikte bolu koru motel de kış tatiline 1 haftalık tatil ayarlamıştı. kimseler anlamamıştı neden orası olduğunu. sonra biz otele giriş yaptıktan sonra beni de odadan alıp eniştem hasta galatasaraylı kuzenlerle birlikte bizi lobide oturtup bekleyin burada birazdan geliyorum diyip ayrıldı yanımızdan. meğerse bir nedeni varmış bizi bırakıp gitmesinin. yüzüm otelin kapısına dönük otururken sonrasında otelin kapısına bir otobüs yanaştı ve içinden ilk olarak gördüğüm o efsane aşağı indi. cevad prekazi. eniştem hopalı ve tugay ile uzaktan akraba sayılırmış ben o gün öğrendim. tugay'dan kamp programını öğrenmiş. meğerse kamp için geleceklerini bildiklerinden ona göre ayarlamış. uğur, tugay, rotariu, kosecki.. hepsine hayranlıkla gidip sarıldım fakat prekazi bambaşkaydı. o güne kadar hep bir ateş vardı içimde ama o gün başladı o içimde hiç bastıramadığım yangın.
insanın sokaklarda top oynarken solak olmamasına rağmen ismini haykırdığı birinin şimdi olmadığını bilmek insanı çok yaralıyor. ne kadar spor yaparsam yapayım, ne kadar iyi bakarsam bakayım kendime artık yaşlandığımızı biraz daha kabul etmek gerekiyor sanırım.
bana, bize kattıkları her şey için allah razı olsun. mekanı cennet olsun.
ailesinin, sevenlerinin, tüm spor aleminin, özellikle galatasaray'lıların başları sağ olsun. allah herkese sabırlar versin.
özleyeceğim.



