2706
--- alıntı ---
ismail kartal'ın oğlu emre kartal tarafından defalarca yumruklu saldırıya maruz kalan, ardından tekme ve fiziki müdahale ile yere düşen rams park stadı müdürü ali çelikkıran'ın boynunda ve kaburgasında kırık tespit edildi ve 15 gün çalışamaz raporu aldı. (sabah)
--- alıntı ---
yaşadığımız yer malum, futbol mafyatik ilişkilerin, skandalların ve adalete olan güveni sarsan olayların gölgesinde. insan ister istemez hukukun güçlünün, zenginin lehine işlediğini düşünüyor. hele ki futbol gibi milyonlarca insanın duygularıyla bağ kurduğu bir alanda yaşananlar, insanın adalet duygusunu iyice örseleyebiliyor.
şimdi burada koskoca galatasaray var. öyle laf olsun diye değil, türkiye'nin en büyük camiası. taraftarıyla, ekonomik gücüyle, kamuoyu etkisiyle ve kurumsal imkânlarıyla öyle sıradan bir yapıdan bahsetmiyoruz. galatasaray istese, ismail kartal'a da emre kartal'a da yaşananların karşılığını verir mi? verir. hem de bunu yapabilecek gücü, imkânı ve etkisi var. ama mesele, bu gücün olup olmaması değil, nasıl kullanılacağı.
insan bazen öfkeyle düşünüyor: bu kadar büyük bir camianın, kendi çalışanına yönelik böyle ciddi bir saldırı karşısında elindeki gücü çok daha sert biçimde ortaya koyması mümkün değil mi? elbette mümkün. fakat her mümkün olanı yapmak doğru olan anlamına gelmiyor. galatasaray'ın gücü, öfkesini kontrol edememesinde değil, öfkesine rağmen kendi değerlerinden taviz vermemesindedir.
bir kulübün büyüklüğü yalnızca kazandığı kupalarla, taraftar sayısıyla veya ekonomik gücüyle ölçülmez. haksızlığa uğradığını düşündüğü zaman nasıl davrandığı da bu büyüklüğün bir parçasıdır. başkasının yanlışını kendi yanlışımızla karşılamak, haklı olduğumuz bir mücadelede bizi de tartışmanın aynı karanlık tarafına çekebilir.
elbette bütün bunlar, yaşananların unutulması veya üzerinin örtülmesi gerektiği anlamına gelmiyor. tam tersine, bir insanın ciddi şekilde yaralandığı iddia edilen bir olayda sorumluların hukuk önünde hesap vermesini istemek son derece doğal. hukukun gerçekten işlemesini, benzer olayların cezasız kalmamasını ve kimsenin sahip olduğu isim, makam veya çevre sayesinde ayrıcalıklı muamele görmemesini istemek en temel beklentimiz.
sorun şu ki insanlar adaletin yerini bulacağına inanmadığında, hukukun dışında çözümler düşünmeye başlayabiliyor. işte tam da bu noktada durmak gerekiyor. çünkü adaletsizliğe karşı mücadele ederken adaletsizliğin bir parçası hâline gelmek, çözüm değil.
yine tavsiyemiz aynı: bütün bu çirkinliklere, öfkeye ve haksızlığa uğradığımız düşüncesine rağmen saha içinde kalalım, hukukun dışına çıkmayalım. galatasaray'ın büyüklüğü, karşısındakine neler yapabileceğiyle değil, sahip olduğu gücü hangi sınırlar içinde kullandığıyla da ölçülür.
**hukuk işlesin, sorumlular hesap versin. biz de galatasaraylı duruşundan taviz vermeyelim.**
ismail kartal'ın oğlu emre kartal tarafından defalarca yumruklu saldırıya maruz kalan, ardından tekme ve fiziki müdahale ile yere düşen rams park stadı müdürü ali çelikkıran'ın boynunda ve kaburgasında kırık tespit edildi ve 15 gün çalışamaz raporu aldı. (sabah)
--- alıntı ---
yaşadığımız yer malum, futbol mafyatik ilişkilerin, skandalların ve adalete olan güveni sarsan olayların gölgesinde. insan ister istemez hukukun güçlünün, zenginin lehine işlediğini düşünüyor. hele ki futbol gibi milyonlarca insanın duygularıyla bağ kurduğu bir alanda yaşananlar, insanın adalet duygusunu iyice örseleyebiliyor.
şimdi burada koskoca galatasaray var. öyle laf olsun diye değil, türkiye'nin en büyük camiası. taraftarıyla, ekonomik gücüyle, kamuoyu etkisiyle ve kurumsal imkânlarıyla öyle sıradan bir yapıdan bahsetmiyoruz. galatasaray istese, ismail kartal'a da emre kartal'a da yaşananların karşılığını verir mi? verir. hem de bunu yapabilecek gücü, imkânı ve etkisi var. ama mesele, bu gücün olup olmaması değil, nasıl kullanılacağı.
insan bazen öfkeyle düşünüyor: bu kadar büyük bir camianın, kendi çalışanına yönelik böyle ciddi bir saldırı karşısında elindeki gücü çok daha sert biçimde ortaya koyması mümkün değil mi? elbette mümkün. fakat her mümkün olanı yapmak doğru olan anlamına gelmiyor. galatasaray'ın gücü, öfkesini kontrol edememesinde değil, öfkesine rağmen kendi değerlerinden taviz vermemesindedir.
bir kulübün büyüklüğü yalnızca kazandığı kupalarla, taraftar sayısıyla veya ekonomik gücüyle ölçülmez. haksızlığa uğradığını düşündüğü zaman nasıl davrandığı da bu büyüklüğün bir parçasıdır. başkasının yanlışını kendi yanlışımızla karşılamak, haklı olduğumuz bir mücadelede bizi de tartışmanın aynı karanlık tarafına çekebilir.
elbette bütün bunlar, yaşananların unutulması veya üzerinin örtülmesi gerektiği anlamına gelmiyor. tam tersine, bir insanın ciddi şekilde yaralandığı iddia edilen bir olayda sorumluların hukuk önünde hesap vermesini istemek son derece doğal. hukukun gerçekten işlemesini, benzer olayların cezasız kalmamasını ve kimsenin sahip olduğu isim, makam veya çevre sayesinde ayrıcalıklı muamele görmemesini istemek en temel beklentimiz.
sorun şu ki insanlar adaletin yerini bulacağına inanmadığında, hukukun dışında çözümler düşünmeye başlayabiliyor. işte tam da bu noktada durmak gerekiyor. çünkü adaletsizliğe karşı mücadele ederken adaletsizliğin bir parçası hâline gelmek, çözüm değil.
yine tavsiyemiz aynı: bütün bu çirkinliklere, öfkeye ve haksızlığa uğradığımız düşüncesine rağmen saha içinde kalalım, hukukun dışına çıkmayalım. galatasaray'ın büyüklüğü, karşısındakine neler yapabileceğiyle değil, sahip olduğu gücü hangi sınırlar içinde kullandığıyla da ölçülür.
**hukuk işlesin, sorumlular hesap versin. biz de galatasaraylı duruşundan taviz vermeyelim.**


