25190
bakın sözlüğümüzde bir başlık var: " futbolun eski tadının olmaması " isminde. orada yazar arkadaşlar kendi penceresinden sebeplerini anlatmışlar, anlatmaya çalışmışlar. yaş da bunda bir faktördür. artık yaş aldıkça ve belirli bir olgunluğa gelince hayat farkındalığımız daha da artıyor. kimimiz futbolun ne kadar önemsiz olduğunu anlıyor, kimimiz ise hayat mucadelesinde futboldan çok daha önemli sorunlarla boğuşuyor. belki de futbolun amatör ruhunun kaybolması, çok fazla endüstriyelleşmesi de bunda bir etken. diğer taraftan ise sahada izlenen oyun da bunda ciddi bir faktör. ve bence en önemli faktörde bu. çünkü, futbol bizim için bir hobi ve insan her ne kadar günlük hayatın telaşesi içinde kaybolup gitse de, nefes almak için su yüzeyine çıkar gibi, hobisine, futbola dönüş yapıyor. açıkçası, izlediğiniz şey size zevk veriyorsa, sizi yıpratmıyor ve keyif alıyorsanız o zaman bu hobinizi devam ettirirsiniz. ama süreç tam tersi olursa ve maç öncesi, maç sonrasindan daha gergin olursanız bu artık fobi gibi bir şeye dönüşmüş oluyor. bunda da sosyal medya, yoneticilerin üslubu ve troll topluluğun etkisi çok büyük. bence bu kısım tartışmasız bir gerçek.
bu kısma kadar yazdıklarım icin, içinizden: "okan buruk başlığı ne alaka. git öbür başlığa yaz." diye geçirenlerin olacaktir muhakkak. baştan söyleyeyim, zamanında hocayı çok savundugum entrymde mevcut. yönetime neden laf söylemiyor diyenleriniz için de, onları çoktan geçtik diyeceğim. o kısmın, tabiri caizse, kalemi kirilali çok oldu. laf kalabalığı ve emek israfından başka bir şey olmayacak onlar adına bir kaç bir şey söylemek, bir şeyler yazmak. şu noktadan sonra esas kurtarilabilecek olana odaklanmak daha elzem diye düşünüyorum. maçın harareti ile sert eleştiriler getirebiliyoruz. bunu ben de yapıyorum, belki sizler de yapıyorsunuz. bunu kulübe tamamiyle duygusal bağ ile bağlı olan, karşılıksız seven biz taraftarların da hakkı olarak görüyorum. kendinize şunu sorun: bu sezon harici son iki sezon içerisinde kaç maçı gönül rahatlığıyla izleyebildiniz? bakın, skor önemli değil. bu taraftar eray işcan'lı takımın, real madrid'e 6-1 yenildiği maç sonrası bile takımıyla gurur duydu ve gayet de mutluydu. çünkü o gün oynanabilecek en iyi oyunu ortaya koymuştuk ve hepimiz hakikaten oyundan keyif almıştık. hatta madrid'i elimizden bile kacirdigimizi iddia edecek pozisyonlar bulmuştuk.nihayetinde günün sonunda hepimiz gülümsüyorduk. son iki sezonda kaç maçı keyifle izlediniz? yıllardır takımın sorunları bağıra bağıra geldi. yahu, taraftar baskısıyla oyuncu mu transfer edilir. büyük kulübüz diyoruz ama hangi dünya kulübünde bunu gördünüz? cuesta yerine lemina avrupa listesine yazılmalıyken yaşadığımız acı gerçek de ortada o sezon. oyuncuyu hangi listeye yazacagina kim karar verdi bakmak gerek. kızanlar, truva atı olmakla itham edecek olanlar olsada, geçtiğimiz iki sezonun şampiyonluğu hocaya değil, rakiplerin berbat ötesi oyununa yazar. şurada kaç maçta kaç kişi, hocanın rakibe iyi çalışmadığını yazdı. kaç kere ortaya saha şart oğlu şart dedik. kaç kere barış alper santrafor olmaz dedik. ne dediysek hoca gitti tersini yaptı.
tamam, futbol bir takim oyunu ama osimhen'in maaşı kadar maaş bütçesi olan, kulüp degegrinolan takımlara karşı da bir zahmet ikinmadan oynayalım, kazanalım. her şey oyuncu, kulüp değeri demek değil ama bu kadar afaki farkların olduğu bir yerde de bahane olmamalı.
sezon başı takım oturmadi kismi da hikaye arkadaşlar. avrupa kulüpleri nasıl makine gibi işliyor. sanki geçen sezona ara vermemiş gibiler. biz niye böyle değiliz sorgulamak lazım? eskiden bunun bahenesi takım yeni oyunculardan oluşuyor oluyordu. ama epeydir takım iskeletimiz aynı. millet iki gün önce aldığı oyuncuyu sahaya atıp skor katkısı, defans katkısı alırken, bizde sanki yazılı olmayan kural gibi adamı goremiyoruz. batrakov oynayacak derken bir baktık, 6.hafta oynadığımız trabzon deplasmanında kesik yemiş adam. bu işin bile goygoyunu yapıyoruz artık sözlükte.
oyun içerisinde hem taktiksel hem de oyuncu değişikliği anlamında hiç bir değişim goremiyoruz çok uzun zamandır. üstüne üstlük hoca da çok gergin.ve kamera ne zaman kendisine dönse ana avrat soverken görüyoruz. bu normal bir psikoloji değil. yönetim mi sahip çıkmıyor, başkaları mi tehdit ediyor, transferde takoz mu koyuluyor; çıkıp söyleyecek, yönetime sahip çıkmayacak, her şey güzel demeyecek arkadaşım.
vallahi oyunumuz o kadar kötü ki, sözlüğe, sosyal medyaya giresim bile gelmiyor. heves kalmadı. gördükçe,okudukça gerildigimi hissettim ve mental sağlık açısından uzak kalmanın en doğrusu olduğunu düşünmeye başladım.
avrupa'da insanlar için hem daha ulaşılabilir hem de sosyalleşme, eglenmek için bir fırsat olan futbol, bizde kaos, umutsuzluk ve stresten başka bir şey değil.
hani içkisi mi var, kumarı, sigarası mi var diye kalıplaşmış bir söz obegimiz var ya, artık onun yerine futbolu mu var desek de olacak. zaten ülke, ekonomi, gündem alabildiğine yaşanmaz bir haldeyken bir zahmet yığınla para alan, sevgi gören takım ve teknik ekip adam gibi işini yapsın.
bu kısma kadar yazdıklarım icin, içinizden: "okan buruk başlığı ne alaka. git öbür başlığa yaz." diye geçirenlerin olacaktir muhakkak. baştan söyleyeyim, zamanında hocayı çok savundugum entrymde mevcut. yönetime neden laf söylemiyor diyenleriniz için de, onları çoktan geçtik diyeceğim. o kısmın, tabiri caizse, kalemi kirilali çok oldu. laf kalabalığı ve emek israfından başka bir şey olmayacak onlar adına bir kaç bir şey söylemek, bir şeyler yazmak. şu noktadan sonra esas kurtarilabilecek olana odaklanmak daha elzem diye düşünüyorum. maçın harareti ile sert eleştiriler getirebiliyoruz. bunu ben de yapıyorum, belki sizler de yapıyorsunuz. bunu kulübe tamamiyle duygusal bağ ile bağlı olan, karşılıksız seven biz taraftarların da hakkı olarak görüyorum. kendinize şunu sorun: bu sezon harici son iki sezon içerisinde kaç maçı gönül rahatlığıyla izleyebildiniz? bakın, skor önemli değil. bu taraftar eray işcan'lı takımın, real madrid'e 6-1 yenildiği maç sonrası bile takımıyla gurur duydu ve gayet de mutluydu. çünkü o gün oynanabilecek en iyi oyunu ortaya koymuştuk ve hepimiz hakikaten oyundan keyif almıştık. hatta madrid'i elimizden bile kacirdigimizi iddia edecek pozisyonlar bulmuştuk.nihayetinde günün sonunda hepimiz gülümsüyorduk. son iki sezonda kaç maçı keyifle izlediniz? yıllardır takımın sorunları bağıra bağıra geldi. yahu, taraftar baskısıyla oyuncu mu transfer edilir. büyük kulübüz diyoruz ama hangi dünya kulübünde bunu gördünüz? cuesta yerine lemina avrupa listesine yazılmalıyken yaşadığımız acı gerçek de ortada o sezon. oyuncuyu hangi listeye yazacagina kim karar verdi bakmak gerek. kızanlar, truva atı olmakla itham edecek olanlar olsada, geçtiğimiz iki sezonun şampiyonluğu hocaya değil, rakiplerin berbat ötesi oyununa yazar. şurada kaç maçta kaç kişi, hocanın rakibe iyi çalışmadığını yazdı. kaç kere ortaya saha şart oğlu şart dedik. kaç kere barış alper santrafor olmaz dedik. ne dediysek hoca gitti tersini yaptı.
tamam, futbol bir takim oyunu ama osimhen'in maaşı kadar maaş bütçesi olan, kulüp degegrinolan takımlara karşı da bir zahmet ikinmadan oynayalım, kazanalım. her şey oyuncu, kulüp değeri demek değil ama bu kadar afaki farkların olduğu bir yerde de bahane olmamalı.
sezon başı takım oturmadi kismi da hikaye arkadaşlar. avrupa kulüpleri nasıl makine gibi işliyor. sanki geçen sezona ara vermemiş gibiler. biz niye böyle değiliz sorgulamak lazım? eskiden bunun bahenesi takım yeni oyunculardan oluşuyor oluyordu. ama epeydir takım iskeletimiz aynı. millet iki gün önce aldığı oyuncuyu sahaya atıp skor katkısı, defans katkısı alırken, bizde sanki yazılı olmayan kural gibi adamı goremiyoruz. batrakov oynayacak derken bir baktık, 6.hafta oynadığımız trabzon deplasmanında kesik yemiş adam. bu işin bile goygoyunu yapıyoruz artık sözlükte.
oyun içerisinde hem taktiksel hem de oyuncu değişikliği anlamında hiç bir değişim goremiyoruz çok uzun zamandır. üstüne üstlük hoca da çok gergin.ve kamera ne zaman kendisine dönse ana avrat soverken görüyoruz. bu normal bir psikoloji değil. yönetim mi sahip çıkmıyor, başkaları mi tehdit ediyor, transferde takoz mu koyuluyor; çıkıp söyleyecek, yönetime sahip çıkmayacak, her şey güzel demeyecek arkadaşım.
vallahi oyunumuz o kadar kötü ki, sözlüğe, sosyal medyaya giresim bile gelmiyor. heves kalmadı. gördükçe,okudukça gerildigimi hissettim ve mental sağlık açısından uzak kalmanın en doğrusu olduğunu düşünmeye başladım.
avrupa'da insanlar için hem daha ulaşılabilir hem de sosyalleşme, eglenmek için bir fırsat olan futbol, bizde kaos, umutsuzluk ve stresten başka bir şey değil.
hani içkisi mi var, kumarı, sigarası mi var diye kalıplaşmış bir söz obegimiz var ya, artık onun yerine futbolu mu var desek de olacak. zaten ülke, ekonomi, gündem alabildiğine yaşanmaz bir haldeyken bir zahmet yığınla para alan, sevgi gören takım ve teknik ekip adam gibi işini yapsın.


