741
bitmesine 9 gün kalan transfer dönemi. gerçekten artık "bitse de kurtulsam" dediğim bir noktaya ulaştım. bad tribe benziyor resmen. transferler falan umrumda değil artık. 3 aydır yat kalk aynı saçmalıklar ve kabız olmuşcasına ilerlemeyen bir süreç midemi bulandırma noktasında geldi. ilk ay sabrımı koruyordum, ikinci ay kontrolü kaybettim ve sinirlendim; hüsrana uğradım, inanamadım. anlam veremedim. artık bu ay itibariyle kendi sağlığımı korumak adına devre kesme kararı aldım. insan bir yere kadar dayanabiliyor. bedenim artık negatif duygu üretebilecek güce sahip değil. söz konusu dönemde sergilenen sorumsuzluğun bir bedeli olacak ve bu bedeli kişiler önünde sonunda ödeyecek olsa da kulübün sıçrama yapma potansiyelini yok ettikleri gerçeği değişmeyecek.
öyle bir umutsuzluk, öyle bir üzüntü çökmüş durumda ki üzerime, günün çeşitli anlarında aklıma geldiğinde bütün enerjim çekiliyor. yazık, gerçekten çok yazık.
transfer depresyonundan kurtulduğum anlarda ise takımın yaz boyunca hiçbir gelişim göstermediği hatta tembelleştiği ve demotive olduğu gerçeği ile yüzleşiyorum. eşyanın doğası gereği karşına bir duvar alıp günde 200 kez şut çalışması yaparsan, 3 ay sonunda az ya da çok belirli bir mesafe kat edersin. çalıştığın müddetçe kat etmeme gibi bir durum olamaz yani. yok böyle bir durum yok. ancak takıma bakınca gram ilerleme görülmüyor. takım içinde sıyrılmaya çalışan bir iki oyuncuya ise hiç şans verilmiyor. bu daha da çok acı veriyor.
en son ne zaman altyapıdan bir oyuncu çıkardığımızı düşündüğümde ise bazı gevrek gülüşler aklıma geliyor ve öfke sarmalına tekrar kapılacak gibi oluyorum.
benim ilk formam hagi'ydi ya. 96-20'i yaşayarak gözlerimi açtım galatasaray'a. şu günleri görmek çok koyuyor.
9 gün kaldı, bu sezondan ümidim; köklü bir değişim.
öyle bir umutsuzluk, öyle bir üzüntü çökmüş durumda ki üzerime, günün çeşitli anlarında aklıma geldiğinde bütün enerjim çekiliyor. yazık, gerçekten çok yazık.
transfer depresyonundan kurtulduğum anlarda ise takımın yaz boyunca hiçbir gelişim göstermediği hatta tembelleştiği ve demotive olduğu gerçeği ile yüzleşiyorum. eşyanın doğası gereği karşına bir duvar alıp günde 200 kez şut çalışması yaparsan, 3 ay sonunda az ya da çok belirli bir mesafe kat edersin. çalıştığın müddetçe kat etmeme gibi bir durum olamaz yani. yok böyle bir durum yok. ancak takıma bakınca gram ilerleme görülmüyor. takım içinde sıyrılmaya çalışan bir iki oyuncuya ise hiç şans verilmiyor. bu daha da çok acı veriyor.
en son ne zaman altyapıdan bir oyuncu çıkardığımızı düşündüğümde ise bazı gevrek gülüşler aklıma geliyor ve öfke sarmalına tekrar kapılacak gibi oluyorum.
benim ilk formam hagi'ydi ya. 96-20'i yaşayarak gözlerimi açtım galatasaray'a. şu günleri görmek çok koyuyor.
9 gün kaldı, bu sezondan ümidim; köklü bir değişim.

