610
villarreal maçında fiziksel olarak ancak 30 dakika oyunda kalabilen takım, bu kez 50 dakika ayakta kalabildi. kırmızı kart sayesinde berabere kaldık şükür; tabii bir de osimhen var... o bambaşka bir adam, gerçekten allah'ın bir lütfu. sezon başındaki kondisyon yüklemeleri sırasında biz bu fiziksel düşüşleri hep yaşıyoruz. son dört yılda yalnızca geçen sezon lige diri girdik, onda da fiziksel olarak en çok zorlandığımız dönem sezon sonu oldu. bu işin uzmanları daha iyi anlatır elbette ama sezon başında kondisyon yüklemek demektir lige biraz yavaş girmek; yeter ki sezon sonunu sağlam bitirebilelim.
bunu geçen sene de defalarca söyledim: sallai bek oynadığında orta sahada lemina ve torreira gibi defansif anlamda sert oyuncular bulunmak zorunda kalıyor. bu senaryoda da oyunu 3. bölgeye taşımakta zorlanıyorsun. sallai’yi merkeze kat etmeye zorlayıp sané’yi 2’ye 1’lere muhtaç ediyorsun ve adamın en sansasyonel özelliği olan bire bir oynama yeteneğini tamamen köreltiyorsun. dolayısıyla sağ bekte mutlaka boey veya singo gibi fiziksel ve defansif açıdan güçlü, bindirme kabiliyeti yüksek bir oyuncuyla oynamalıyız.
sol tarafta ise jakobs hücumda sıfır, yazıyla ve rakamla 0... bu yüzden önünde topu tutabilen, kötü pas atsan dahi faul alabilen ve 10 numara meziyetlerine sahip bir adam olmalı ki jakobs fizikselliğiyle rahatça bindirebilsin. kötü pas gelse bile önündeki oyuncu topu ayağında tutup takımın ritminin bozulmasını engellemeli. önünde barış oynadığında galatasaray pas oyunu oynamaya çalışmamalı. derbi, atletico madrid ya da liverpool maçlarında barış'la çıkarsın ama orada top oynamaya değil, savaşmaya çıkarsın; o da istisnai durumlarda kabul edilir.
ayrıca kanatlardan biri mutlaka oyun kurucu, diğeri ise savunma arkasına sarkabilen, fiziksel ve bitirici bir profil olmadığında oyun kilitleniyor. akıcılığı artırmak adına net bir 10 numara transfer edip yunus’u kanat rotasyonuna dahil etmek şart. bu hamle hem barış’ın hem sané’nin performansını yukarı çeker hem de "nasıl olsa formam garanti" rahatlığını ellerinden alır.
taraftarın üzerindeki bu karamsar havayı anlayabiliyorum; transfer gelmedikçe stres artıyor. ancak +23 yaş için yalnızca 1 kontenjanımız var ve gelecek oyuncunun seviyesi çok yüksek olmazsa şampiyonlar ligi'nde elek oluruz. ütopik bir beklenti gibi durabilir ama sıradan bir adam geleceğine hiç gelmesin, en azından gençler oynar ve maddi kayıp yaşamayız. taraftardaki bu "adam gelmiyor" paniğini x’teki tık ve hit avcısı sözüm ona muhabirlerle fenomenler sürekli kanırtıyor. galatasaray taraftarı da "eleştiri kültürü" adı altında kantarın topuzunu kaçırıp dal düz gidiyor. arkadaşlar, son 4 senedir sezona başlarken ilk 11 kalitesi olarak rakiplerden hep daha iyi kadrolar kurduk ama ne hikmetse her ağustos ayı aynı yaygarayla geçiyor.
ben sahada oynanan oyuna bakarım ve ortada abartıldığı kadar ütopik bir sorun görmüyorum; yaşananlar tamamen fiziksel ve sayısal eksikliklerden ibaret. +23 yaş transferi netleştiği an diğer taşlar da yerine oturur. ekim ayında fiziksel olarak, kasım ayında ise oyun olarak tamamen oturmuş bir takım izleyeceğimizi düşünüyorum.
son olarak, burası türkiye. "30 milyona davinson’u sat, yerine daha iyisini alırsın" gibi bir dünya yok; üst düzey oyuncuları buraya gelmeye ikna etmek kolay değil. takımlarımızda osimhen dışında burada kazandığı parayı avrupa’da alabilecek tek bir oyuncu yok—ki osimhen’in bile o maaşlara göre yıllık ortalama maç sayısı tartışılır. yok sportif direktör, yok kurumsal yapı... kimse masal anlatmasın. bugün ngaha ile sahaya çıkıp şiir gibi top oynsak ama basit hatalarla üst üste 3 maç kaybetsek ne hoca kalır ne yönetim. boş yere yangın yapmaya gerek yok. bu bir oyun ve her ülkenin, her kulübün kendine özgü gerçekleri var. bunları yok sayıp bayern munich, dortmund veya sporting gibi medeniyetin beşiğindeki kulüpleri örnek gösterenlere gerçekten gıcık oluyorum.
bunu geçen sene de defalarca söyledim: sallai bek oynadığında orta sahada lemina ve torreira gibi defansif anlamda sert oyuncular bulunmak zorunda kalıyor. bu senaryoda da oyunu 3. bölgeye taşımakta zorlanıyorsun. sallai’yi merkeze kat etmeye zorlayıp sané’yi 2’ye 1’lere muhtaç ediyorsun ve adamın en sansasyonel özelliği olan bire bir oynama yeteneğini tamamen köreltiyorsun. dolayısıyla sağ bekte mutlaka boey veya singo gibi fiziksel ve defansif açıdan güçlü, bindirme kabiliyeti yüksek bir oyuncuyla oynamalıyız.
sol tarafta ise jakobs hücumda sıfır, yazıyla ve rakamla 0... bu yüzden önünde topu tutabilen, kötü pas atsan dahi faul alabilen ve 10 numara meziyetlerine sahip bir adam olmalı ki jakobs fizikselliğiyle rahatça bindirebilsin. kötü pas gelse bile önündeki oyuncu topu ayağında tutup takımın ritminin bozulmasını engellemeli. önünde barış oynadığında galatasaray pas oyunu oynamaya çalışmamalı. derbi, atletico madrid ya da liverpool maçlarında barış'la çıkarsın ama orada top oynamaya değil, savaşmaya çıkarsın; o da istisnai durumlarda kabul edilir.
ayrıca kanatlardan biri mutlaka oyun kurucu, diğeri ise savunma arkasına sarkabilen, fiziksel ve bitirici bir profil olmadığında oyun kilitleniyor. akıcılığı artırmak adına net bir 10 numara transfer edip yunus’u kanat rotasyonuna dahil etmek şart. bu hamle hem barış’ın hem sané’nin performansını yukarı çeker hem de "nasıl olsa formam garanti" rahatlığını ellerinden alır.
taraftarın üzerindeki bu karamsar havayı anlayabiliyorum; transfer gelmedikçe stres artıyor. ancak +23 yaş için yalnızca 1 kontenjanımız var ve gelecek oyuncunun seviyesi çok yüksek olmazsa şampiyonlar ligi'nde elek oluruz. ütopik bir beklenti gibi durabilir ama sıradan bir adam geleceğine hiç gelmesin, en azından gençler oynar ve maddi kayıp yaşamayız. taraftardaki bu "adam gelmiyor" paniğini x’teki tık ve hit avcısı sözüm ona muhabirlerle fenomenler sürekli kanırtıyor. galatasaray taraftarı da "eleştiri kültürü" adı altında kantarın topuzunu kaçırıp dal düz gidiyor. arkadaşlar, son 4 senedir sezona başlarken ilk 11 kalitesi olarak rakiplerden hep daha iyi kadrolar kurduk ama ne hikmetse her ağustos ayı aynı yaygarayla geçiyor.
ben sahada oynanan oyuna bakarım ve ortada abartıldığı kadar ütopik bir sorun görmüyorum; yaşananlar tamamen fiziksel ve sayısal eksikliklerden ibaret. +23 yaş transferi netleştiği an diğer taşlar da yerine oturur. ekim ayında fiziksel olarak, kasım ayında ise oyun olarak tamamen oturmuş bir takım izleyeceğimizi düşünüyorum.
son olarak, burası türkiye. "30 milyona davinson’u sat, yerine daha iyisini alırsın" gibi bir dünya yok; üst düzey oyuncuları buraya gelmeye ikna etmek kolay değil. takımlarımızda osimhen dışında burada kazandığı parayı avrupa’da alabilecek tek bir oyuncu yok—ki osimhen’in bile o maaşlara göre yıllık ortalama maç sayısı tartışılır. yok sportif direktör, yok kurumsal yapı... kimse masal anlatmasın. bugün ngaha ile sahaya çıkıp şiir gibi top oynsak ama basit hatalarla üst üste 3 maç kaybetsek ne hoca kalır ne yönetim. boş yere yangın yapmaya gerek yok. bu bir oyun ve her ülkenin, her kulübün kendine özgü gerçekleri var. bunları yok sayıp bayern munich, dortmund veya sporting gibi medeniyetin beşiğindeki kulüpleri örnek gösterenlere gerçekten gıcık oluyorum.
