İstatistik Devamı18642
hasan şaş’ı çok seviyorum. meşhur olmasaydı da hayatımın bir yerinde denk geldiğim birisi olsaydı yine severdim. deli dolu, muhabbeti iyi, içince az biraz bunaltıcı bir efkâra düşen abi olarak sevmeye devam edebilirdim. aynı mayayla yoğrulmuşuz en nihayetinde. hagi’yi çok seviyorum. huysuz, cimri, detaycı, mükemmeliyetçi ama bir problem olduğunda da sağına soluna “kimse var mı” diye bakmadan öne atılıp sorumluluk alan taraflarıyla hayatımda “yav bu hagi de çok darlıyor insanı” diye şikâyet ettiğim ama deli gibi de sevdiğim birisi olurdu. fatih hoca desen, çok anlattık. hayatımızın bir parçası olması ne kelime, hayatının bir parçası olabilmek şeref.
bu piç öyle değil. hayatı, duyguları, ilişkileri, sadakati, ihaneti… hiçbiri buralı değil. günlük hayatımın hiçbir yerinde yer almazdı yani. galatasaray’ın o hafif aristokratlığı, cıvıklıktan hazzetmeyen ciddiyeti, sürekli performans bekleyen amansız rekabetçiliği… bunlar da ona uygun değildir galiba. neresinden baksan, ilk buluşmadan sonra “seni tanıdığım için mutluyum ama birbirimiz için uygun değiliz” mesajıyla bitecek bir ilişki misali yani bu. dışarıdan bakanın “yok ya olmaz bu ikisinden” diyeceği bir iş. ama oldu.
sehic’e diklenerek başlattığın bu umutsuz hikâye, bu ligin tarihinin en ikonik futbolcusuyla koca bir camianın tuhaf, yoğun ve biraz da toksik bir aşk hikâyesine dönüştü. 20 sene hagi bekledim. onun gibi 10 numara beklediğimi sandım. yok, beklediğim o değilmiş, bulunca anladım. onun sahada olmasının verdiği hismiş. ikinci hagi çatık kaşlı, huysuz, kısa boylu, sinirlenince burnu kızaran mazbut aile babası olarak değil; eğreti boyanmış sarı saçlarıyla, bebek yüzünde piç bir gülümsemeyle gelecekmiş.
olmazları oldurmanı çok özleyeceğim. hagi’den beri kimsenin veremediği ama senin mesela manchester deplasmanında belki 20 milyon insana aynı anda hissettirdiğin “birazdan bir şey yapar bu” hissini çok özleyeceğim. hakkında “hala aşık bu salak oğlan o kadına bence” tahminleri yapmayı çok özleyeceğim. hayatında yeri olan birisi için mavi kanlı bir oligarkı manyakça takıntı yapabilecek kadar duyabildiğin aidiyeti çok özleyeceğim. muslera’nın veda şampiyonluğunda ali koç formasıyla ortalıkta dolanma muzipliğini, muslera’yla veda fotoğrafı çektireceğin zaman o formayı “yok şu an piçliğin alemi yok” diye hemen çıkartıverme hassasiyetini, muziplikten ciddiliğe ciddilikten muzipliğe geçişi hep en doğru zamanda en doğru şekilde yapabilmeni çok özleyeceğim. ispanyolcadan türkçeye aktardığın aşk cümlelerini çok özleyeceğim. kutlamanın yakışmasını, ağlamanın yakışmamasını çok özleyeceğim. hagi’nin çocukluğuma hissettirdiğini yetişkinken sende bulabilmeyi, sende hagi’yi ve çocukluğumu özlemeyi çok özleyeceğim.
güle güle iki gözüm.
bu piç öyle değil. hayatı, duyguları, ilişkileri, sadakati, ihaneti… hiçbiri buralı değil. günlük hayatımın hiçbir yerinde yer almazdı yani. galatasaray’ın o hafif aristokratlığı, cıvıklıktan hazzetmeyen ciddiyeti, sürekli performans bekleyen amansız rekabetçiliği… bunlar da ona uygun değildir galiba. neresinden baksan, ilk buluşmadan sonra “seni tanıdığım için mutluyum ama birbirimiz için uygun değiliz” mesajıyla bitecek bir ilişki misali yani bu. dışarıdan bakanın “yok ya olmaz bu ikisinden” diyeceği bir iş. ama oldu.
sehic’e diklenerek başlattığın bu umutsuz hikâye, bu ligin tarihinin en ikonik futbolcusuyla koca bir camianın tuhaf, yoğun ve biraz da toksik bir aşk hikâyesine dönüştü. 20 sene hagi bekledim. onun gibi 10 numara beklediğimi sandım. yok, beklediğim o değilmiş, bulunca anladım. onun sahada olmasının verdiği hismiş. ikinci hagi çatık kaşlı, huysuz, kısa boylu, sinirlenince burnu kızaran mazbut aile babası olarak değil; eğreti boyanmış sarı saçlarıyla, bebek yüzünde piç bir gülümsemeyle gelecekmiş.
olmazları oldurmanı çok özleyeceğim. hagi’den beri kimsenin veremediği ama senin mesela manchester deplasmanında belki 20 milyon insana aynı anda hissettirdiğin “birazdan bir şey yapar bu” hissini çok özleyeceğim. hakkında “hala aşık bu salak oğlan o kadına bence” tahminleri yapmayı çok özleyeceğim. hayatında yeri olan birisi için mavi kanlı bir oligarkı manyakça takıntı yapabilecek kadar duyabildiğin aidiyeti çok özleyeceğim. muslera’nın veda şampiyonluğunda ali koç formasıyla ortalıkta dolanma muzipliğini, muslera’yla veda fotoğrafı çektireceğin zaman o formayı “yok şu an piçliğin alemi yok” diye hemen çıkartıverme hassasiyetini, muziplikten ciddiliğe ciddilikten muzipliğe geçişi hep en doğru zamanda en doğru şekilde yapabilmeni çok özleyeceğim. ispanyolcadan türkçeye aktardığın aşk cümlelerini çok özleyeceğim. kutlamanın yakışmasını, ağlamanın yakışmamasını çok özleyeceğim. hagi’nin çocukluğuma hissettirdiğini yetişkinken sende bulabilmeyi, sende hagi’yi ve çocukluğumu özlemeyi çok özleyeceğim.
güle güle iki gözüm.
