56
sene 92, yine böyle ekim-kasım dönemiydi sanırım, almanya'da 0-0'ın rövanşında sami yen'de frankfurt'u uğur tütüneker'in golüyle 1-0 yenerek tur atlıyoruz, ki o frankfurt da o dönemin en önemli, en güçlü alman takımlarından biri.
diğer yanda, aynı turda istanbul’daki 1-0’lık galibiyetin rövanşında o günkü çekoslavakya deplasmanında sigma’dan 7 yiyen bir fenerbahçe takımı, ve hafta sonunda sami yen'de oynanacak bir derbi.
tabi hafta içi avrupa mesaisinde gelen zafer ve fener'in yaşadığı hezimetin sonucu olarak biz havalıyız, onlarsa yaralı, sami yen’de ne makaralar, 5’ler, 6’lar havada uçuşuyor, statta bizim tribünlerde karşılıklı 1’den 10’a sayılırken sıra 7’ye geldiğinde hep bir ağızdan herkesin “sigma” demesi; 1,2,3,4,5,6,sigma,8,9,10”, falan derken olay artık şımarıklık noktasına varıyor ve maç başladığında o morali bozuk, sigma mağduru fenerbahçe'yi resmen kendi kendimize motive ederek, hırslandırarak şamarı yiyor, maçı 0-1 kaybediyoruz.
(bkz: 4 kasım 1992 galatasaray eintracht frankfurt maçı)
(bkz: 4 kasım 1992 sigma olomouc fenerbahçe maçı)
(bkz: 8 kasım 1992 galatasaray fenerbahçe maçı)
bu hikayeyi anlatma sebebim hafta sonundaki derbi maçımız. yine biz lille’de galibiz, yine fener hezimet olmasa da slavia gibi mütevazi bir takıma 2-0’dan puan verdi. bu arada şu an için iki takımın arasında bariz bir oyun üstünlüğü farkı da bence yok.
yenersek onları iyice kaosa sürükleriz ama tarih bu tip durumlarda, bir örneği de yukarıda yazılı olan, onlara can suyu olma hikayelerimizle dolu, bu sefer onlara bir yenisi eklenmemesi ve yukarıdaki gibi bir durumun tekerrür etmemesi için rakibin durumundan ve kendi durumumuzdan bağımsız tam konsantrasyon sağlanması gereken bir maça çıkacağız.
camia olarak ciddiyeti elden bırakmaz, azami dikkat ve konsantrasyonla hazırlanırsak puan farkını 6’ya çıkarmak kaydıyla ciddi bir darbe vurur, rakip camiayı iyice kaosa itebiliriz. umarım da öyle olur...
diğer yanda, aynı turda istanbul’daki 1-0’lık galibiyetin rövanşında o günkü çekoslavakya deplasmanında sigma’dan 7 yiyen bir fenerbahçe takımı, ve hafta sonunda sami yen'de oynanacak bir derbi.
tabi hafta içi avrupa mesaisinde gelen zafer ve fener'in yaşadığı hezimetin sonucu olarak biz havalıyız, onlarsa yaralı, sami yen’de ne makaralar, 5’ler, 6’lar havada uçuşuyor, statta bizim tribünlerde karşılıklı 1’den 10’a sayılırken sıra 7’ye geldiğinde hep bir ağızdan herkesin “sigma” demesi; 1,2,3,4,5,6,sigma,8,9,10”, falan derken olay artık şımarıklık noktasına varıyor ve maç başladığında o morali bozuk, sigma mağduru fenerbahçe'yi resmen kendi kendimize motive ederek, hırslandırarak şamarı yiyor, maçı 0-1 kaybediyoruz.
(bkz: 4 kasım 1992 galatasaray eintracht frankfurt maçı)
(bkz: 4 kasım 1992 sigma olomouc fenerbahçe maçı)
(bkz: 8 kasım 1992 galatasaray fenerbahçe maçı)
bu hikayeyi anlatma sebebim hafta sonundaki derbi maçımız. yine biz lille’de galibiz, yine fener hezimet olmasa da slavia gibi mütevazi bir takıma 2-0’dan puan verdi. bu arada şu an için iki takımın arasında bariz bir oyun üstünlüğü farkı da bence yok.
yenersek onları iyice kaosa sürükleriz ama tarih bu tip durumlarda, bir örneği de yukarıda yazılı olan, onlara can suyu olma hikayelerimizle dolu, bu sefer onlara bir yenisi eklenmemesi ve yukarıdaki gibi bir durumun tekerrür etmemesi için rakibin durumundan ve kendi durumumuzdan bağımsız tam konsantrasyon sağlanması gereken bir maça çıkacağız.
camia olarak ciddiyeti elden bırakmaz, azami dikkat ve konsantrasyonla hazırlanırsak puan farkını 6’ya çıkarmak kaydıyla ciddi bir darbe vurur, rakip camiayı iyice kaosa itebiliriz. umarım da öyle olur...

