24
insanın hayatını kazanmak için yerin yüzlerce metre altına indiğini düşünün.
biz yukarıda işe giderken, akşam eve dönecek olmanın sıradanlığıyla yaşıyoruz. onlar ise vardiyaya girerken, birkaç saat sonra çocuklarına, eşlerine, annelerine, babalarına kavuşabileceklerinden emin bile olamıyorlar.
1 ekim 2026'da soma'dan yine aynı haber geldi: göçük. 5 maden işçisi hayatını kaybetti.
soma...
bu kelimenin bizim hafızamızda ne anlama geldiğini zaten biliyoruz.
14 mayıs 2014'te 301 madenciyi toprağın altında bırakan soma faciasının üzerinden 12 yıl geçti. meclis tutanaklarında bile o facianın 301 işçinin ölümüne, 486 işçinin yaralanmasına yol açtığı kayıtlı. hesap soranlar hapiste.
12 yıl.
ve bugün yine soma'da, yine maden işçileri, yine göçük, yine ailelerin bekleyişi, yine ocakların önünde umutla bekleyen insanlar...
insanın aklı almıyor.
madencinin yaptığı iş dünyanın en zor işlerinden biri. kömürün, madenin, enerjinin değerini biliyoruz. peki o madeni çıkaran insanın hayatının değeri neden aynı ölçüde konuşulmuyor?
bir madenci sadece "işçi" değil.
birinin babası.
birinin oğlu.
birinin eşi.
birinin kardeşi.
eve ekmek götürmek için her gün yerin altına inen bir insan.
ve biz onların ölümünü birkaç gün konuşup sonra gündem değişince unutuyoruz ve şu an aşağılık insanların iğrenç gündemleri ile meşgul ediliyoruz.
asıl korkunç olan da biraz bu galiba.
301 kişi öldü diye "soma" dedik.
yıllar geçti.
bugün 5 kişi daha öldü.
yarın başka bir yerde başka isimleri konuşacağız.
sonra yine unutacağız.
ben artık "madencilik zor iş, kazalar olur" cümlesini duymak istemiyorum.
hayır.
insanın çalışırken ölmesi, o işin doğası değildir.
iş güvenliği bir masraf kalemi değildir.
bir prosedür dosyasındaki imza değildir.
bir denetim geldiğinde gösterilecek evrak değildir.
**iş güvenliği, eve dönebilme hakkıdır.**
ve madencinin bunu istemesi lüks değildir.
bugün hayatını kaybeden halit ersay, kerim ören, ramazan ince, ömer karakaya ve isa olcay'ın isimlerini birkaç gün sonra hatırlamayacak olabiliriz.
ama aileleri unutmayacak.
çocukları unutmayacak.
anneleri unutmayacak.
arkadaşları unutmayacak.
bizim de unutmamamız gerekiyor.
çünkü mesele yalnızca soma değil.
mesele, bu ülkede alın teriyle çalışan insanların canının gerçekten ne kadar değerli olduğu.
bir insanın eve ekmek götürmek için yerin altına inmesi zaten yeterince ağır.
bari o insanın **sağ salim evine dönebilmesini** bu ülkenin en temel çalışma şartı haline getirelim.
madencinin canı, çıkarılan kömürden daha ucuz olmamalı.
**unutmayalım. çünkü unutursak, aynı başlığı bir daha yazacağız.**
biz yukarıda işe giderken, akşam eve dönecek olmanın sıradanlığıyla yaşıyoruz. onlar ise vardiyaya girerken, birkaç saat sonra çocuklarına, eşlerine, annelerine, babalarına kavuşabileceklerinden emin bile olamıyorlar.
1 ekim 2026'da soma'dan yine aynı haber geldi: göçük. 5 maden işçisi hayatını kaybetti.
soma...
bu kelimenin bizim hafızamızda ne anlama geldiğini zaten biliyoruz.
14 mayıs 2014'te 301 madenciyi toprağın altında bırakan soma faciasının üzerinden 12 yıl geçti. meclis tutanaklarında bile o facianın 301 işçinin ölümüne, 486 işçinin yaralanmasına yol açtığı kayıtlı. hesap soranlar hapiste.
12 yıl.
ve bugün yine soma'da, yine maden işçileri, yine göçük, yine ailelerin bekleyişi, yine ocakların önünde umutla bekleyen insanlar...
insanın aklı almıyor.
madencinin yaptığı iş dünyanın en zor işlerinden biri. kömürün, madenin, enerjinin değerini biliyoruz. peki o madeni çıkaran insanın hayatının değeri neden aynı ölçüde konuşulmuyor?
bir madenci sadece "işçi" değil.
birinin babası.
birinin oğlu.
birinin eşi.
birinin kardeşi.
eve ekmek götürmek için her gün yerin altına inen bir insan.
ve biz onların ölümünü birkaç gün konuşup sonra gündem değişince unutuyoruz ve şu an aşağılık insanların iğrenç gündemleri ile meşgul ediliyoruz.
asıl korkunç olan da biraz bu galiba.
301 kişi öldü diye "soma" dedik.
yıllar geçti.
bugün 5 kişi daha öldü.
yarın başka bir yerde başka isimleri konuşacağız.
sonra yine unutacağız.
ben artık "madencilik zor iş, kazalar olur" cümlesini duymak istemiyorum.
hayır.
insanın çalışırken ölmesi, o işin doğası değildir.
iş güvenliği bir masraf kalemi değildir.
bir prosedür dosyasındaki imza değildir.
bir denetim geldiğinde gösterilecek evrak değildir.
**iş güvenliği, eve dönebilme hakkıdır.**
ve madencinin bunu istemesi lüks değildir.
bugün hayatını kaybeden halit ersay, kerim ören, ramazan ince, ömer karakaya ve isa olcay'ın isimlerini birkaç gün sonra hatırlamayacak olabiliriz.
ama aileleri unutmayacak.
çocukları unutmayacak.
anneleri unutmayacak.
arkadaşları unutmayacak.
bizim de unutmamamız gerekiyor.
çünkü mesele yalnızca soma değil.
mesele, bu ülkede alın teriyle çalışan insanların canının gerçekten ne kadar değerli olduğu.
bir insanın eve ekmek götürmek için yerin altına inmesi zaten yeterince ağır.
bari o insanın **sağ salim evine dönebilmesini** bu ülkenin en temel çalışma şartı haline getirelim.
madencinin canı, çıkarılan kömürden daha ucuz olmamalı.
**unutmayalım. çünkü unutursak, aynı başlığı bir daha yazacağız.**

