557
sisli meydanlarinda dolasan'ın taktik dehası ve nokta atışı yönlendirmeleri sayesinde öncelikli satış'ın ilk dakikalarında alabildiğimiz biletlerle blok 417'den babam ile takip ettiğimiz maç.
ikimiz için de unutulmaz bir gün olduğu kesin. çeşitli planlama hatalarından dolayı yorgunluktan gebermiş halde sabaha karşı evimize dönmüş olsak da, en azından bir galibiyetle babama da mahçup olmamış olduk...
kötü olmayan oyunumuza rağmen golün bir türlü gelmemesi, atilla karaoğlan'ın olay çıkarmaya gelip rahatlıkla elinden geldiğini ardında koymaması, tribünümüzün malum konulardan dolayı durgunluğu yetmezmiş gibi kuduruk ve organize gelen hodri meydan'ın neredeyse 3 saat boyunca verdiği seranat, yanımızdaki güvenlik abinin bir ara çiseleyen yağmuru bile deniz gül'e bağlayacak ölçüdeki takıntısıyla ense kökümüzde maç boyu yaptığı deniz gül eleştirileri ve hava durumuna bakmadan yaptığım şort-tshirt kombosu sebebiyle ince ince titremem gecenin akılda kalan negatif notlarıydı.
onun dışında, bizim gibi uzaktan ama yakındaymış gibi yaşayan arızalı taraftarın içindeki çocukla(!) birlikte oyun parkına gittiği nadir günlerden biriydi. adına taraftarlık denen bu ruh hali içerisinde maddi ya da manevi hasarları yeterince önemsiyor olsak zaten bambaşka bir hayatımız olurdu...
uçan bir borunun içine binip havaya kalkıp yüzlerce kilometre yol geliyoruz, ömrü hayatında toplamda bir ay görmediğin yerlerde sanki yerlisiymiş gibi takılıyoruz, normal şartlar altında hayatın yan yana getirme şansı olmayan bir sürü insanla sanki bir önceki iç saha maçında da berabermiş gibi samimi kucaklaşıp "kaldığımz yerden" devam ediyoruz.
sonra son düdük çalıyor, ne olduğunu anlayana kadar bir havaalanı köşesinde "ne işim var benim burada" diye kendini sorgularken buluyorsun..
cem karaca'nın dediği gibi 100 bin kere tövbe eder, yine şarap içeriz.
bir sonraki "istemem yan cebime koy" seyahatte görüşmek üzere...
ikimiz için de unutulmaz bir gün olduğu kesin. çeşitli planlama hatalarından dolayı yorgunluktan gebermiş halde sabaha karşı evimize dönmüş olsak da, en azından bir galibiyetle babama da mahçup olmamış olduk...
kötü olmayan oyunumuza rağmen golün bir türlü gelmemesi, atilla karaoğlan'ın olay çıkarmaya gelip rahatlıkla elinden geldiğini ardında koymaması, tribünümüzün malum konulardan dolayı durgunluğu yetmezmiş gibi kuduruk ve organize gelen hodri meydan'ın neredeyse 3 saat boyunca verdiği seranat, yanımızdaki güvenlik abinin bir ara çiseleyen yağmuru bile deniz gül'e bağlayacak ölçüdeki takıntısıyla ense kökümüzde maç boyu yaptığı deniz gül eleştirileri ve hava durumuna bakmadan yaptığım şort-tshirt kombosu sebebiyle ince ince titremem gecenin akılda kalan negatif notlarıydı.
onun dışında, bizim gibi uzaktan ama yakındaymış gibi yaşayan arızalı taraftarın içindeki çocukla(!) birlikte oyun parkına gittiği nadir günlerden biriydi. adına taraftarlık denen bu ruh hali içerisinde maddi ya da manevi hasarları yeterince önemsiyor olsak zaten bambaşka bir hayatımız olurdu...
uçan bir borunun içine binip havaya kalkıp yüzlerce kilometre yol geliyoruz, ömrü hayatında toplamda bir ay görmediğin yerlerde sanki yerlisiymiş gibi takılıyoruz, normal şartlar altında hayatın yan yana getirme şansı olmayan bir sürü insanla sanki bir önceki iç saha maçında da berabermiş gibi samimi kucaklaşıp "kaldığımz yerden" devam ediyoruz.
sonra son düdük çalıyor, ne olduğunu anlayana kadar bir havaalanı köşesinde "ne işim var benim burada" diye kendini sorgularken buluyorsun..
cem karaca'nın dediği gibi 100 bin kere tövbe eder, yine şarap içeriz.
bir sonraki "istemem yan cebime koy" seyahatte görüşmek üzere...
