167
galatasaray konusunda her daim hassastım. internet türkiye'de ilk çıktığından beri kullanıyorum. ilk web sitesini de galatasaray yapmıştı. tabi o zaman her şey sınırlıydı. galatasaray deplasmana giderken endişelenir, "galatasaray gideceği şehre vardı" haberini görünce rahatlardım.
neredeyse doğduğumdan beri beşiktaş'ta oturuyorum. ilk maçtan bir gün önce de anneannemin beşiktaş'taki evinde mevlüt vardı. annem okuldan beni almış, balmumcu'ya götürüyordu. tam beşiktaş meydanı'ndaki anıtın orada 10-15 tane adamın kaldırımda oturup bira içtiğini ve ekmek arası bir şeyler yediğini hatırlıyorum. ikisi yere kusuyor, diğerleri yüksek sesle konuşuyordu. insanlar hal ve hareketlerinden rahatsız olmuş, mümkün olduğu kadar uzaklarından geçiyorlardı. en sonunda 3-4 tane abi, "yörü la mina koduğumun domuzu" diyerek nazikçe bir uyarıda bulunmuştu.
o gece bir şeyler olacağını daha 11 yaşındayken hissetmiştim.
o zaman küçüğüz, erkenden yattım. sabah erken saatlerde annemle babamın sesine uyandım. annem babama, "akşam gitmeyin maça, evde izleyin" diyordu. ben uyku şaşkını televizyona baktım. sabah haberlerinde "holiganlar olay çıkardı, en az 2 ölü" diye alt başlık geçiyordu. televizyonu kapattılar, ben de servise binip okula gittim.
2-0 kazanmıştık ama rövanş için ciddi endişeliydim.
aklımda sürekli "galatasaray ingiltere'ye nasıl gidecek, ya orada bizimkilere bir şey olursa?" düşüncesi vardı. geceleri bunu düşünmekten uyuyamıyordum.
babama her daim güvenim tamdı. 99'da gittiğimiz bilbao-galatasaray maçında, ırkçı basklılara karşı arkadaşlarıyla birlikte yaptığı göğüs göğüse kavgayı hatırlıyorum. bir de o gün delikanlıyım diye gezenlerin koridorlarda saklandığını... benim için bir süper kahramandı.
ben de süper kahramanıma, "baba, galatasaray'la birlikte leeds'e gidelim mi?" dedim.
babam önce, "delirdin mi oğlum?" dedi. sonra da durumu anlattı.
neyse ki galatasaray'daki babamız maçtan birkaç gün önce leeds'e gidip bütün tepkiyi üzerine çekmiş, tıpkı mustafa kemal atatürk'ün bulgar başbakanının kızını valse kaldırdığı gibi ingilizleri de ayağa kaldırmıştı.
bu maça konu olan o geceden fatih terim dışında kimse çıkamazdı.
fatih hoca yenilmeden çıktı.
o gün galatasaraylılara da, futbolculara da, devlet erkanına da cesareti veren kişi fatih terim'di.
var olsun.
neredeyse doğduğumdan beri beşiktaş'ta oturuyorum. ilk maçtan bir gün önce de anneannemin beşiktaş'taki evinde mevlüt vardı. annem okuldan beni almış, balmumcu'ya götürüyordu. tam beşiktaş meydanı'ndaki anıtın orada 10-15 tane adamın kaldırımda oturup bira içtiğini ve ekmek arası bir şeyler yediğini hatırlıyorum. ikisi yere kusuyor, diğerleri yüksek sesle konuşuyordu. insanlar hal ve hareketlerinden rahatsız olmuş, mümkün olduğu kadar uzaklarından geçiyorlardı. en sonunda 3-4 tane abi, "yörü la mina koduğumun domuzu" diyerek nazikçe bir uyarıda bulunmuştu.
o gece bir şeyler olacağını daha 11 yaşındayken hissetmiştim.
o zaman küçüğüz, erkenden yattım. sabah erken saatlerde annemle babamın sesine uyandım. annem babama, "akşam gitmeyin maça, evde izleyin" diyordu. ben uyku şaşkını televizyona baktım. sabah haberlerinde "holiganlar olay çıkardı, en az 2 ölü" diye alt başlık geçiyordu. televizyonu kapattılar, ben de servise binip okula gittim.
2-0 kazanmıştık ama rövanş için ciddi endişeliydim.
aklımda sürekli "galatasaray ingiltere'ye nasıl gidecek, ya orada bizimkilere bir şey olursa?" düşüncesi vardı. geceleri bunu düşünmekten uyuyamıyordum.
babama her daim güvenim tamdı. 99'da gittiğimiz bilbao-galatasaray maçında, ırkçı basklılara karşı arkadaşlarıyla birlikte yaptığı göğüs göğüse kavgayı hatırlıyorum. bir de o gün delikanlıyım diye gezenlerin koridorlarda saklandığını... benim için bir süper kahramandı.
ben de süper kahramanıma, "baba, galatasaray'la birlikte leeds'e gidelim mi?" dedim.
babam önce, "delirdin mi oğlum?" dedi. sonra da durumu anlattı.
neyse ki galatasaray'daki babamız maçtan birkaç gün önce leeds'e gidip bütün tepkiyi üzerine çekmiş, tıpkı mustafa kemal atatürk'ün bulgar başbakanının kızını valse kaldırdığı gibi ingilizleri de ayağa kaldırmıştı.
bu maça konu olan o geceden fatih terim dışında kimse çıkamazdı.
fatih hoca yenilmeden çıktı.
o gün galatasaraylılara da, futbolculara da, devlet erkanına da cesareti veren kişi fatih terim'di.
var olsun.
