137
herhangi bir maçta skor iki farktan fazla değilse, son saniyesine kadar galatasaray'dan asla ümidimi kesmememe sebep olan maçtır bu.
yendiğimiz takım milan. yani 1999 yılında dünyanın en iyi üç takımından biriydi. dünya futbolunun zirvesiydi italya. adamların futbolcuları ayrı karizma, sahip oldukları maddi güç ise ayrı bir olaydı. fatih terim'in korkusuz kimliği ve en büyüğü yenmeyi deneme isteği bizlere bu maçta galibiyeti, sezon sonunda ise türk sporunun en ses getiren başarısını getirmişti.
camia o dönemde güçlü değildi. taraftar desteği ise sınırlıydı. maç bileti dışında neredeyse gelir yoktu. stadın en büyük ses kaynağı yeni açık'ın numaralı'ya yakın kısmı, bizlerin tabiriyle baca bölgesi ve kapalı'nın göbeğiydi. 80. dakikada stadyumu terk edenler vardı. fatih hoca sürekli kulübeden sahaya fırlıyordu. milan tarafının fatih hoca'ya doğru bakışını hatırlıyorum. sahadaki futboldan daha çok tüm odağım oraya çevrilmişti.
milan'ın hayranıydım. milan bir yıldızı çıkarıyor, bir yıldızı oyuna sokuyordu. biz hagi'yi çıkartıp gencecik hasan şaş'ı oyuna alırken adamlar efsane weah'ı çıkartıp, bana göre alman futbolunun efsanelerinden bierhoff'u alıyordu. biz arif'i falan çıkarıp marcio'yu alırken adamlar boban'ı falan oyuna alıyorlardı.
türkiye deyince zaten insanların aklına galatasaray geliyordu. ama o gece kimlik değiştirdiğimiz, italya'nın en zengin şehrinin en zengin takımının ve yıldız oyuncularının vaftiz edildiği gündü.
herkesin bildiği hikayeyi anlatmaya gerek yok. 86 ve 90+'da kazanılan büyük zafer ne taraftarın ne yönetimin ne de tribündekilerin eseriydi. bu sanatı icra eden, dünyanın en büyüğünü deviren, sonrasında da herkes sevinirken yumruklarını havaya kaldırıp başarmanın gururunu yaşayan bu kulübün en büyük efsanesi fatih terim'di.
o gece numaralı'dan çıkarken "kalplerde yıldız, gönüllerde ay, şampiyonsun galatasaray" bestesi öyle bir güçlü yankılanmıştı ki milan soyunma odasının yarısı muhtemelen galatasaraylı olmuştu. italyanların fatih terim hayranlığı da, milan'ın fatih terim'e çökmesi de bu maça dayanır.
nicelerine.
yendiğimiz takım milan. yani 1999 yılında dünyanın en iyi üç takımından biriydi. dünya futbolunun zirvesiydi italya. adamların futbolcuları ayrı karizma, sahip oldukları maddi güç ise ayrı bir olaydı. fatih terim'in korkusuz kimliği ve en büyüğü yenmeyi deneme isteği bizlere bu maçta galibiyeti, sezon sonunda ise türk sporunun en ses getiren başarısını getirmişti.
camia o dönemde güçlü değildi. taraftar desteği ise sınırlıydı. maç bileti dışında neredeyse gelir yoktu. stadın en büyük ses kaynağı yeni açık'ın numaralı'ya yakın kısmı, bizlerin tabiriyle baca bölgesi ve kapalı'nın göbeğiydi. 80. dakikada stadyumu terk edenler vardı. fatih hoca sürekli kulübeden sahaya fırlıyordu. milan tarafının fatih hoca'ya doğru bakışını hatırlıyorum. sahadaki futboldan daha çok tüm odağım oraya çevrilmişti.
milan'ın hayranıydım. milan bir yıldızı çıkarıyor, bir yıldızı oyuna sokuyordu. biz hagi'yi çıkartıp gencecik hasan şaş'ı oyuna alırken adamlar efsane weah'ı çıkartıp, bana göre alman futbolunun efsanelerinden bierhoff'u alıyordu. biz arif'i falan çıkarıp marcio'yu alırken adamlar boban'ı falan oyuna alıyorlardı.
türkiye deyince zaten insanların aklına galatasaray geliyordu. ama o gece kimlik değiştirdiğimiz, italya'nın en zengin şehrinin en zengin takımının ve yıldız oyuncularının vaftiz edildiği gündü.
herkesin bildiği hikayeyi anlatmaya gerek yok. 86 ve 90+'da kazanılan büyük zafer ne taraftarın ne yönetimin ne de tribündekilerin eseriydi. bu sanatı icra eden, dünyanın en büyüğünü deviren, sonrasında da herkes sevinirken yumruklarını havaya kaldırıp başarmanın gururunu yaşayan bu kulübün en büyük efsanesi fatih terim'di.
o gece numaralı'dan çıkarken "kalplerde yıldız, gönüllerde ay, şampiyonsun galatasaray" bestesi öyle bir güçlü yankılanmıştı ki milan soyunma odasının yarısı muhtemelen galatasaraylı olmuştu. italyanların fatih terim hayranlığı da, milan'ın fatih terim'e çökmesi de bu maça dayanır.
nicelerine.
