24849
ne kusursuz bir teknik direktör olduğunu düşünüyorum ne de yaptığı her şeyi savunma derdindeyim. oyuncu tercihleriyle, geç kalan değişiklikleriyle, bazı avrupa maçlarındaki taktik anlayışıyla zaman zaman beni de deli ediyor.
ama galatasaray'da teknik direktör olarak kendisiyle beraber geçirdiğimiz dört senede bazı şeylere fazla alıştık. şampiyon olmaya, derbi kazanmaya, kötü oynarken bir şekilde maçı çevirmeye, sezon içinde kriz çıktığında birkaç hafta sonra hiçbir şey olmamış gibi tekrar seri yakalamaya... bunlar artık o kadar normal geliyor ki sanki takımın başına kim geçse aynısı olacakmış gibi davranıyoruz.
olmayabilir...
bu dört senede karşısına çıkan ve bir şekilde gönderilişine şahit olduğumuz rakip teknik direktör sayısının artık haddi hesabı yok. daha ilk ciddi baskıda istifasını basıp kaçanlar oldu, birkaç kötü sonuçta dağılanlar oldu, daha sezonu tamamlayamadan bavulunu toplayanlar oldu.
okan hoca ise halâ görevinin başında.
hem rakiplerin hem medyanın hem de zaman zaman kendi taraftarının hedefinde olduğu, kazandığında bile eleştirilecek bir şeylerin mutlaka bulunduğu bir ortamda, hakkında koparılan onca yaygaraya, uğradığı haksızlıklara, yaşadığı krizlere ve defalarca ipin ucuna getirilmeye çalışılmasına rağmen bir kez olsun kaçmadı. başkalarının birkaç ay taşıyamadığı baskıyı tam dört senedir sırtında taşıyor. üstelik bunu yalnızca koltuğunda kalmayı başararak değil, her seferinde ayağa kalkıp yeniden kazanarak yapıyor.
bence okan buruk'un en fazla hafife alınan tarafı tam olarak bu. adamın sinir sisteminin de, psikolojik dayanıklılığının da hakkını vermek lazım.
galatasaray'ı biliyor, ligi biliyor, baskının ne olduğunu biliyor ve bütün eleştirdiğimiz taraflarına rağmen bir şekilde kazanmanın yolunu buluyor.
tabii ki bunların hiçbirisi onu dokunulmaz yapmaz. günü geldiğinde yolların ayrılması da gayet normaldir. hatta o gün geldiğinde "tamam, artık değişiklik gerekiyordu" diyenlerden biri de olabilirim.
bugün eksiklerini konuşuyoruz, yarın da konuşuruz. ama geride bıraktığı standardın ne kadar yüksek olduğunu, bir gün o kulübeden kalktığında çok daha iyi anlayacağımız bir gerçektir.
ama galatasaray'da teknik direktör olarak kendisiyle beraber geçirdiğimiz dört senede bazı şeylere fazla alıştık. şampiyon olmaya, derbi kazanmaya, kötü oynarken bir şekilde maçı çevirmeye, sezon içinde kriz çıktığında birkaç hafta sonra hiçbir şey olmamış gibi tekrar seri yakalamaya... bunlar artık o kadar normal geliyor ki sanki takımın başına kim geçse aynısı olacakmış gibi davranıyoruz.
olmayabilir...
bu dört senede karşısına çıkan ve bir şekilde gönderilişine şahit olduğumuz rakip teknik direktör sayısının artık haddi hesabı yok. daha ilk ciddi baskıda istifasını basıp kaçanlar oldu, birkaç kötü sonuçta dağılanlar oldu, daha sezonu tamamlayamadan bavulunu toplayanlar oldu.
okan hoca ise halâ görevinin başında.
hem rakiplerin hem medyanın hem de zaman zaman kendi taraftarının hedefinde olduğu, kazandığında bile eleştirilecek bir şeylerin mutlaka bulunduğu bir ortamda, hakkında koparılan onca yaygaraya, uğradığı haksızlıklara, yaşadığı krizlere ve defalarca ipin ucuna getirilmeye çalışılmasına rağmen bir kez olsun kaçmadı. başkalarının birkaç ay taşıyamadığı baskıyı tam dört senedir sırtında taşıyor. üstelik bunu yalnızca koltuğunda kalmayı başararak değil, her seferinde ayağa kalkıp yeniden kazanarak yapıyor.
bence okan buruk'un en fazla hafife alınan tarafı tam olarak bu. adamın sinir sisteminin de, psikolojik dayanıklılığının da hakkını vermek lazım.
galatasaray'ı biliyor, ligi biliyor, baskının ne olduğunu biliyor ve bütün eleştirdiğimiz taraflarına rağmen bir şekilde kazanmanın yolunu buluyor.
tabii ki bunların hiçbirisi onu dokunulmaz yapmaz. günü geldiğinde yolların ayrılması da gayet normaldir. hatta o gün geldiğinde "tamam, artık değişiklik gerekiyordu" diyenlerden biri de olabilirim.
bugün eksiklerini konuşuyoruz, yarın da konuşuruz. ama geride bıraktığı standardın ne kadar yüksek olduğunu, bir gün o kulübeden kalktığında çok daha iyi anlayacağımız bir gerçektir.
