8
modern futbolda topun ayaktan çıkıp diğer oyuncuya ulaşma süresi ve bu esnada geçen saliselerin toplamı. birçok kişi bunu "sert pas atmak" sanıyor ama alakası yok; asıl olay rakip savunma bloğunun yerleşimini bozacak, hat kırıcı pasların o akışkan ritmidir. top adamdan hızlı koşmalıdır mantığı.
ülke futbolu olarak bu konuda kelimenin tam anlamıyla sınıfta kalıyoruz. en taze ve can acıtan örnek daha iki gün önce oynanan dünya kupası grup maçı. adamlar 45. dakikada kırmızı kart görüp 10 kişi kalmış, tamamen arkaya yaslanmış. bizim takımın topu stoperlerden orta sahaya, oradan kanatlara aktarma hızı o kadar düşüktü ki, paraguay savunması biz daha pası atmadan çoktan kaymaları yapıp pozisyonunu alıyordu. tempoyu bir saniye bile yükseltemedik çünkü pas hızımız yürüme temposundaydı. geride bıraktığımız bir yıldaki kosova (1-0) ve romanya (1-0) gibi kıl payı galibiyetler de hep bu set hücumundaki yavaşlığın, ritimsizliğin eseriydi.
korkutucu benzerlik ise kulüp düzeyinde, özellikle bu sezon. okan buruk'un takımı ön alan baskısıyla, geçiş oyunlarıyla alan bulunca harika işler yaptı; öyle ki attığımız bir golü hayal ettiğimde aklıma gelen her pozisyonda hücum presiyle top kazanıp rakibi boğarak vura kıra gol atan bir galatasaray var. ama ne zaman ki rakip otobüsü çekip galatasaray'ı set hücumuna zorladı, orada pas hızı çakıldı. ligdeki trabzonspor beraberliği, kocaeli ve konya'daki puan kaypıları ya da avrupa'da union sg'ye iç sahada 1-0 kaybedilen maçlar hep aynı ezberin ürünü. top stoperler ile merkez orta saha arasında o kadar yavaş dönüyor ki, rakip takımın savunma oyuncuları kahvesini yudumlayarak pozisyon alıyor, asla dengesiz yakalanmıyorlar. siz topu yavaş çevirdikçe rakibin hata yapma ihtimalini sıfırlıyorsunuz.
topu adamdan daha hızlı koşturmayı öğrenmediğimiz, durağan oyun ve topa sahip olma yüzdelerini matah sandığımız sürece hem milli takım bazında hem de kulüpler düzeyinde kapalı savunmaları açmak hep bireysel mucizelere kalacak. izleyene de ekran başında kanser olmak düşecek.
ülke futbolu olarak bu konuda kelimenin tam anlamıyla sınıfta kalıyoruz. en taze ve can acıtan örnek daha iki gün önce oynanan dünya kupası grup maçı. adamlar 45. dakikada kırmızı kart görüp 10 kişi kalmış, tamamen arkaya yaslanmış. bizim takımın topu stoperlerden orta sahaya, oradan kanatlara aktarma hızı o kadar düşüktü ki, paraguay savunması biz daha pası atmadan çoktan kaymaları yapıp pozisyonunu alıyordu. tempoyu bir saniye bile yükseltemedik çünkü pas hızımız yürüme temposundaydı. geride bıraktığımız bir yıldaki kosova (1-0) ve romanya (1-0) gibi kıl payı galibiyetler de hep bu set hücumundaki yavaşlığın, ritimsizliğin eseriydi.
korkutucu benzerlik ise kulüp düzeyinde, özellikle bu sezon. okan buruk'un takımı ön alan baskısıyla, geçiş oyunlarıyla alan bulunca harika işler yaptı; öyle ki attığımız bir golü hayal ettiğimde aklıma gelen her pozisyonda hücum presiyle top kazanıp rakibi boğarak vura kıra gol atan bir galatasaray var. ama ne zaman ki rakip otobüsü çekip galatasaray'ı set hücumuna zorladı, orada pas hızı çakıldı. ligdeki trabzonspor beraberliği, kocaeli ve konya'daki puan kaypıları ya da avrupa'da union sg'ye iç sahada 1-0 kaybedilen maçlar hep aynı ezberin ürünü. top stoperler ile merkez orta saha arasında o kadar yavaş dönüyor ki, rakip takımın savunma oyuncuları kahvesini yudumlayarak pozisyon alıyor, asla dengesiz yakalanmıyorlar. siz topu yavaş çevirdikçe rakibin hata yapma ihtimalini sıfırlıyorsunuz.
topu adamdan daha hızlı koşturmayı öğrenmediğimiz, durağan oyun ve topa sahip olma yüzdelerini matah sandığımız sürece hem milli takım bazında hem de kulüpler düzeyinde kapalı savunmaları açmak hep bireysel mucizelere kalacak. izleyene de ekran başında kanser olmak düşecek.
