1277
sanırım hepimizin iş hayatında sıkça karşılaştığı bir durumun benzerini yaşıyor hoca. oyuncuların röportajlarında sürekli, takımın iyi performansının temelinde montella’nın kurduğu sevgi, güven ve kardeşlik ortamı olduğu söyleniyor. bu güzel bir şey tabii; ama bizim kültürde böyle samimi ortamlar bazen çizginin kaymasına da çok açık oluyor. bir noktadan sonra otorite zayıflayınca ya da fazla “abi-kardeş” ilişkisine dönünce, bazıları bunu profesyonellikten çok rahatlık olarak okumaya başlıyor. milli takım kampı da sanki biraz böyle bir yere evrilmiş gibi duruyor. kiminin kampı sosyal medya içeriğine çevirmesi, kiminin saç-stil meselelerini işin önüne koyması, kiminin de kamp disiplinini arkadaş ortamı rahatlığında yaşaması bunu düşündürüyor. yani sorun montella’nın oyuncularına sevgi göstermesi değil; o sevginin ve güvenin bazı oyuncular tarafından suistimal edilmesi. disiplinin yerini fazla konfor aldığında, sahadaki kalite de ister istemez bundan etkileniyor.
teknik açıdan da sıkıntılar var elbet; tek planlı olması, aynı oyuncularla ısrar etmesi, rakibe göre oyun esnekliği bulunmaması gibi. tabi tüm bunlara rağmen, halen türk milli takımın en başarılı ilk üç hocasından biri kendisi.
teknik açıdan da sıkıntılar var elbet; tek planlı olması, aynı oyuncularla ısrar etmesi, rakibe göre oyun esnekliği bulunmaması gibi. tabi tüm bunlara rağmen, halen türk milli takımın en başarılı ilk üç hocasından biri kendisi.
