3196
galatasaray’ın bileğinin hakkıyla aldığı zaferlere leke sürmek için ekranlarda her türlü şebekliği yapan, ancak dün akşam fenerbahçe’nin hakem desteğiyle aldığı şaibeli galibiyet karşısında süt dökmüş kediye dönen şahıstır. bu zatın sergilediği tutum, artık sadece bir yorum farkı değil; fenerbahçe’nin medya ayağındaki korkak, aciz ve zavallı bir piyonu olduğunun tescilidir. kendi çıkarları için güçlü odaklara eğilip bükülen, omurgasını stüdyo kapısında bırakıp içeri giren bu profilin türk futboluna verebileceği tek şey kirliliktir.
beşiktaş'ın başındayken hileyle, hurdayla ve saha dışı organizasyonlarla aldığı o şaibeli şampiyonluğu bir başarı hikayesi gibi pazarlamaya çalışması tam bir pişkinlik örneğidir. o dönem hakem ittirmesiyle kupa kaldıran bu şahsın, bugün aynı senaryoyu uygulayan fenerbahçe’ye yalakalık yapması şaşırtıcı değildir; çünkü tencere yuvarlanmış kapağını bulmuştur. bir de bu adamı "efsane" diye yutturmaya çalışan bir güruh var ki, asıl trajedi oradadır. futbolculuk döneminde tek mahareti gece hayatında karı kız kovalamak, antrenman ekmek ve at yarışı bayilerinde vakit öldürmek olan birinden efsane değil, olsa olsa disiplinsizlik abidesi olur.
teknik direktörlük kariyeri ise tam bir enkazdan ibarettir. şampiyonlar ligi’nde ülkemizi temsil ederken aldığı o tarihi "sıfır" puanla hepimizi avrupa'ya rezil eden, taktik bilgisi halı saha seviyesini geçmeyen bu adamın tek başarısı, medyadaki güçlü dostlarıyla kurduğu "şirin çocuk" imajıdır. ancak o makyaj dün geceki tutumuyla tamamen akmış, altından beş kuruş etmez bir karakter çıkmıştır. kendi yetersizliğini örtmek için galatasaray'ın başarısına saldıran bu şahıs, aslında kendi vizyonsuzluğunun ve karakter zafiyetinin kurbanıdır.
hepsinden daha mide bulandırıcı olanı ise sergilediği bu ahlaki çöküştür. bir gün önce "adalet" diye bağıranların, ertesi gün haksızlık kendi lehlerine (veya yaltaklandıkları odaklara) yapıldığında nasıl dillerini yuttuklarını ibretle izliyoruz. galatasaray büyüklüğü karşısında ezildikçe daha da çirkinleşen, fenerbahçe’nin gönüllü piyonluğunu yaparak koltuğunu korumaya çalışan bu şahıs için söylenebilecek tek söz vardır: karakteri beş kuruş etmeyen birinin, milyonların izlediği ekranda ahlak dersi vermesi bu ülkenin futbol ayıbıdır.
beşiktaş'ın başındayken hileyle, hurdayla ve saha dışı organizasyonlarla aldığı o şaibeli şampiyonluğu bir başarı hikayesi gibi pazarlamaya çalışması tam bir pişkinlik örneğidir. o dönem hakem ittirmesiyle kupa kaldıran bu şahsın, bugün aynı senaryoyu uygulayan fenerbahçe’ye yalakalık yapması şaşırtıcı değildir; çünkü tencere yuvarlanmış kapağını bulmuştur. bir de bu adamı "efsane" diye yutturmaya çalışan bir güruh var ki, asıl trajedi oradadır. futbolculuk döneminde tek mahareti gece hayatında karı kız kovalamak, antrenman ekmek ve at yarışı bayilerinde vakit öldürmek olan birinden efsane değil, olsa olsa disiplinsizlik abidesi olur.
teknik direktörlük kariyeri ise tam bir enkazdan ibarettir. şampiyonlar ligi’nde ülkemizi temsil ederken aldığı o tarihi "sıfır" puanla hepimizi avrupa'ya rezil eden, taktik bilgisi halı saha seviyesini geçmeyen bu adamın tek başarısı, medyadaki güçlü dostlarıyla kurduğu "şirin çocuk" imajıdır. ancak o makyaj dün geceki tutumuyla tamamen akmış, altından beş kuruş etmez bir karakter çıkmıştır. kendi yetersizliğini örtmek için galatasaray'ın başarısına saldıran bu şahıs, aslında kendi vizyonsuzluğunun ve karakter zafiyetinin kurbanıdır.
hepsinden daha mide bulandırıcı olanı ise sergilediği bu ahlaki çöküştür. bir gün önce "adalet" diye bağıranların, ertesi gün haksızlık kendi lehlerine (veya yaltaklandıkları odaklara) yapıldığında nasıl dillerini yuttuklarını ibretle izliyoruz. galatasaray büyüklüğü karşısında ezildikçe daha da çirkinleşen, fenerbahçe’nin gönüllü piyonluğunu yaparak koltuğunu korumaya çalışan bu şahıs için söylenebilecek tek söz vardır: karakteri beş kuruş etmeyen birinin, milyonların izlediği ekranda ahlak dersi vermesi bu ülkenin futbol ayıbıdır.
