1429
ilk maç biz onları nasıl sürklase ettik ve kırdıysak bu maç da onlar bizi sürklase etti ve kırdı. zaten oyuncularımızın maç içerisindeki çaresizliklerinden, attığımız goller sonrasındaki duygusal boşalmadan ve maç sonu ruh hallerinden rahatlıkla anlaşılabilir bu. herkes şok içinde ve mutsuzdu. taraftarın da bu durumdan mutsuz olması gayet doğal.
buradaki asıl sıkıntı bu maçta turu geçme gücünün maçın neredeyse hiçbir anında bizim elimizde olmaması. oyuncular da bunun farkında olduğu için elememize rağmen elenmiş gibi hissettiler muhtemelen. çünkü ilk maçta kazandığımız bütün avantaj ellerinden kayıp gitti ve hiçbir şey yapamadılar. evet maç bitti ve eledik ama çok çok büyük bir ders alınması gereken bir eşleşme oldu. çok yoğun bir psikolojik yorgunluk birikmesine sebep oldu. sonuçta eledik diyenlerin kaçırdığı nokta bence bu. kimse juventus'u elemekten şikayetçi değil ancak bu maçı iyi analiz etmezsek ileride çok daha travmatik şeylerin başımıza gelme ihtimali var. bu maçın lige yansıma ihtimali var. oyuncular arası huzursuzluk yaratma ihtimali var. teknik heyet kesinlikle juventus o pozisyonları nasıl buldu ve bir daha bu şekilde ikili eşleşmede avantajlı olursak bu pozisyonları nasıl vermeyiz ya da iyi hücum ederek, birkaç gol bularak rakibi nasıl sindiririz diye düşünmeli.
kibir ve özgüven arasında ince bir çizgi var. fiziksel olarak sağlıklı ve özgüvenli olduğumuzda juventus'a 5 atacak kadar güçlü olabiliyoruz ama kibir devreye girdiğinde saçma sapan takımlara karşı maç kaybedebiliyoruz. bence biz bu maçta da ilk maçın zafer sarhoşluğu sonucu oluşan kibrin pençesine düştük ve nasıl olsa eleriz dedik. sadece vakit geçirmek için sahada bulunmanın, doğru dürüst hiçbir hücum organizasyonu denememenin hiçbir mantıklı açıklaması yok. böyle bir takımı izlemek de nasıl ifade edilirse edilsin hoş olmuyor doğal olarak. ben de utandım bizi böyle görmekten. çünkü potansiyelimizi ve gücümüzü biliyorum. okan hocanın planı da 90 dakikayı rölantide bitimek değildir muhtemelen. adam ilk maçın sonundan beri daha tur atlamadık diyor.
psiklojide narsistik kırılma diye bir tabir var. çok kabaca, kişinin idealize ettiği benliği ile gerçeğin örtüşmediği zamanlarda içinde bulunduğu hal denebilir. bence bu maç bizim için bir narsistik kırılma anıydı. buradan güçlenerek de çıkılabilir, burası bizi aşağıya da çekebilir. oyuncular düşündükleri seviyede olmadıklarını, konstanre olmadan ve mücadele etmeden hiçbir şeyin elde edilemeyeceğini görebilir ve içselleştirebilirlerse daha yüksek seviyelere sağlam adımlarla ilerleyebiliriz.
buradaki asıl sıkıntı bu maçta turu geçme gücünün maçın neredeyse hiçbir anında bizim elimizde olmaması. oyuncular da bunun farkında olduğu için elememize rağmen elenmiş gibi hissettiler muhtemelen. çünkü ilk maçta kazandığımız bütün avantaj ellerinden kayıp gitti ve hiçbir şey yapamadılar. evet maç bitti ve eledik ama çok çok büyük bir ders alınması gereken bir eşleşme oldu. çok yoğun bir psikolojik yorgunluk birikmesine sebep oldu. sonuçta eledik diyenlerin kaçırdığı nokta bence bu. kimse juventus'u elemekten şikayetçi değil ancak bu maçı iyi analiz etmezsek ileride çok daha travmatik şeylerin başımıza gelme ihtimali var. bu maçın lige yansıma ihtimali var. oyuncular arası huzursuzluk yaratma ihtimali var. teknik heyet kesinlikle juventus o pozisyonları nasıl buldu ve bir daha bu şekilde ikili eşleşmede avantajlı olursak bu pozisyonları nasıl vermeyiz ya da iyi hücum ederek, birkaç gol bularak rakibi nasıl sindiririz diye düşünmeli.
kibir ve özgüven arasında ince bir çizgi var. fiziksel olarak sağlıklı ve özgüvenli olduğumuzda juventus'a 5 atacak kadar güçlü olabiliyoruz ama kibir devreye girdiğinde saçma sapan takımlara karşı maç kaybedebiliyoruz. bence biz bu maçta da ilk maçın zafer sarhoşluğu sonucu oluşan kibrin pençesine düştük ve nasıl olsa eleriz dedik. sadece vakit geçirmek için sahada bulunmanın, doğru dürüst hiçbir hücum organizasyonu denememenin hiçbir mantıklı açıklaması yok. böyle bir takımı izlemek de nasıl ifade edilirse edilsin hoş olmuyor doğal olarak. ben de utandım bizi böyle görmekten. çünkü potansiyelimizi ve gücümüzü biliyorum. okan hocanın planı da 90 dakikayı rölantide bitimek değildir muhtemelen. adam ilk maçın sonundan beri daha tur atlamadık diyor.
psiklojide narsistik kırılma diye bir tabir var. çok kabaca, kişinin idealize ettiği benliği ile gerçeğin örtüşmediği zamanlarda içinde bulunduğu hal denebilir. bence bu maç bizim için bir narsistik kırılma anıydı. buradan güçlenerek de çıkılabilir, burası bizi aşağıya da çekebilir. oyuncular düşündükleri seviyede olmadıklarını, konstanre olmadan ve mücadele etmeden hiçbir şeyin elde edilemeyeceğini görebilir ve içselleştirebilirlerse daha yüksek seviyelere sağlam adımlarla ilerleyebiliriz.
