402
galatasaray taraftarı transfer açlığı çekmiyor, transfer haberi bağımlılığına sürükleniyor.
bu bağımlılığa ise kulüp değil; atılmamış imzalar üzerinden muhabirler ve satış yapmak isteyen menajerler sebep oluyor. her gün her saat “son dakika”, “an meselesi”, “oyuncu tarafı sıcak” diye diye taraftarı galeyana getirenler, işler gerçekleşmeyince ortadan kayboluyorlar. ortada olmayan transferler üzerinden oluşan beklenti, transfer gerçekleşmeyince yönetime, hocaya ve mevcut kadroya öfke olarak dönüyor.
bu, galatasaray’ın ihtiyacı olan bir gündem değil.
transfer sessizlikle, planla ve doğru zamanda yapılır. her gün isim pompalamak büyük kulüp refleksi değil, medyanın ve satış telaşı çeken menajerlerin onlarca yıldır sergiledikleri oyun.
galatasaray taraftarı şunu ayırt etmeli:
gerçek ihtiyaç, muhabirin etkileşim ihtiyacı değil
gerçek ihtiyaç, menajerlerin satış telaşı da değil.
her sezon aynı döngü:
şişirilen beklenti → hayal kırıklığı → toksik atmosfer.
zararlı olan transfer yapılması veya yapılmaması değil, bu organize suni gündem.
transferin bir de diğer tarafı var: yöneticiler. isimler paylaşılıyor ama amaç transfer değil, zaman kazanmak. kulislerde dolaştırılan her isim, taraftarı bilgilendirmek için değil, oyalamak için servis ediliyor.
bazı yöneticiler, kendi isimlerini ajanslar üzerinden dolaşıma sokuyor. “transferle ilgileniyorlar” algısı yaratılıyor, ama ortada sonuç yok. transfer süreci ilerlemediği hâlde, gündem şiştikçe şişiyor.
isim var, manşet var, ama ilerleme yok.
ortaya çıkan tablo yine aynı:
suni beklenti → sabırsızlık → iç huzursuzluk.
bu gündemden çıkacak bir şey yok. ne transfer, ne huzur, ne de tatmin... geriye kalan sadece şişirilmiş beklenti, bitmeyen huzursuzluk ve boşa geçen bir dönem. asıl tehlike ise transferin gelmemesi değil. bu suni döngünün normalleşmesi. bu döngü kırılmadıkça, konuşulan her isim, atılan her manşet, sadece biraz daha boğulmamıza ve gerçek gündemlerden uzak kalmamıza yarıyor.
bu bağımlılığa ise kulüp değil; atılmamış imzalar üzerinden muhabirler ve satış yapmak isteyen menajerler sebep oluyor. her gün her saat “son dakika”, “an meselesi”, “oyuncu tarafı sıcak” diye diye taraftarı galeyana getirenler, işler gerçekleşmeyince ortadan kayboluyorlar. ortada olmayan transferler üzerinden oluşan beklenti, transfer gerçekleşmeyince yönetime, hocaya ve mevcut kadroya öfke olarak dönüyor.
bu, galatasaray’ın ihtiyacı olan bir gündem değil.
transfer sessizlikle, planla ve doğru zamanda yapılır. her gün isim pompalamak büyük kulüp refleksi değil, medyanın ve satış telaşı çeken menajerlerin onlarca yıldır sergiledikleri oyun.
galatasaray taraftarı şunu ayırt etmeli:
gerçek ihtiyaç, muhabirin etkileşim ihtiyacı değil
gerçek ihtiyaç, menajerlerin satış telaşı da değil.
her sezon aynı döngü:
şişirilen beklenti → hayal kırıklığı → toksik atmosfer.
zararlı olan transfer yapılması veya yapılmaması değil, bu organize suni gündem.
transferin bir de diğer tarafı var: yöneticiler. isimler paylaşılıyor ama amaç transfer değil, zaman kazanmak. kulislerde dolaştırılan her isim, taraftarı bilgilendirmek için değil, oyalamak için servis ediliyor.
bazı yöneticiler, kendi isimlerini ajanslar üzerinden dolaşıma sokuyor. “transferle ilgileniyorlar” algısı yaratılıyor, ama ortada sonuç yok. transfer süreci ilerlemediği hâlde, gündem şiştikçe şişiyor.
isim var, manşet var, ama ilerleme yok.
ortaya çıkan tablo yine aynı:
suni beklenti → sabırsızlık → iç huzursuzluk.
bu gündemden çıkacak bir şey yok. ne transfer, ne huzur, ne de tatmin... geriye kalan sadece şişirilmiş beklenti, bitmeyen huzursuzluk ve boşa geçen bir dönem. asıl tehlike ise transferin gelmemesi değil. bu suni döngünün normalleşmesi. bu döngü kırılmadıkça, konuşulan her isim, atılan her manşet, sadece biraz daha boğulmamıza ve gerçek gündemlerden uzak kalmamıza yarıyor.
