672
6 şubat 2023 depremi sonrasında tercihleri ve yaptıkları ile yine de antipati toplamayı başarmış olan takım. türk futbolunda üç büyükler diye bir gerçek var. bu ülkede futbolun içinde yer alacak hatta en üst seviyeye yükselecek kadar futbol seven bir çocuğun bu üç takımdan başka bir takımla doğup büyüme ihtimali sıfıra çok yakın bir yerde. anadolu kulüplerinin temel sorunlarından biri aslında budur. ne kadar iyi bir model bile yakalanırsa, başındaki isimlerin bu üç takımdan birine en iyi ihtimalle sempatisi var. günümüzün sosyal medya tabanlı futbol kamuoyunda bu yakınlığın her seferinde müthiş bir buluş gibi gündem olması ayrı bir handikap.
ancak bir şehri temsil eden takımların, hele de ortada böyle bir felaket varken üç kuruşluk hesaplara alet edilmesinin sonuçları böyle oluyor. hatayspor'un başındaki birkaç yöneticinin ve antrenörünün tercihleri çoğumuzun kaldıramayacağı şeyleri yaşayıp da yola devam etmeye çalışan hatay insanına kadar diş bilenmesine sebep oluyor.
hatayspor'un ligde bir şekilde mücadele etmesi deprem sonrası yavaş yavaş artık unutulmaya başlayan bölgenin sosyal hayatı açısından kıymetli. şehir takımı olayı türkiye'de iki elin parmaklarını geçmeyen takım ve bazı istisna periyodlarda bazı şehirlerde yaşanan ivme hariç fazlasıyla idealist bir fikir hala. depremden çıkmış bir kente(ya da o yakınına diyelim) fenerbahçe geldiği zaman federasyonun deplasman yasağı kotasını bir kenara bırakıp da stadı fenerbahçe taraftarına açmak, at gözlüklerini çıkarıp da şöyle bir etrafa bakınca bölge insanı için sosyal anlamda güzel bir destek. hele ki çocuklar için.
neticede stadı istanbul'dan gelen taraftar doldurmuyor elbette, bölgede yaşayan insanlar dolduruyor...
bu olay galatasaray ve beşiktaş "geldiği" zaman da yapılsa benzer etkiyi sağlayacak ve aynı ölçüde değerli bir olay olurdu. ancak galatasaray ve beşiktaş taraftarını kale arkası tribünü boş bırakmak pahasına bir köşeye sıkıştırınca bu olay güzel bir jest olmaktan çıkıyor. bir rakibe sempati duymaktan öteye avantaj sağlamaya dönüşüyor. zaten niyet okumanın ve hayali şeylerin gerçeklerden daha kıymetli olduğu günümüz futbol kamuoyunda önü alınamaz tepkilerin de haklı gerekçesi oluyor.
ancak bir şehri temsil eden takımların, hele de ortada böyle bir felaket varken üç kuruşluk hesaplara alet edilmesinin sonuçları böyle oluyor. hatayspor'un başındaki birkaç yöneticinin ve antrenörünün tercihleri çoğumuzun kaldıramayacağı şeyleri yaşayıp da yola devam etmeye çalışan hatay insanına kadar diş bilenmesine sebep oluyor.
hatayspor'un ligde bir şekilde mücadele etmesi deprem sonrası yavaş yavaş artık unutulmaya başlayan bölgenin sosyal hayatı açısından kıymetli. şehir takımı olayı türkiye'de iki elin parmaklarını geçmeyen takım ve bazı istisna periyodlarda bazı şehirlerde yaşanan ivme hariç fazlasıyla idealist bir fikir hala. depremden çıkmış bir kente(ya da o yakınına diyelim) fenerbahçe geldiği zaman federasyonun deplasman yasağı kotasını bir kenara bırakıp da stadı fenerbahçe taraftarına açmak, at gözlüklerini çıkarıp da şöyle bir etrafa bakınca bölge insanı için sosyal anlamda güzel bir destek. hele ki çocuklar için.
neticede stadı istanbul'dan gelen taraftar doldurmuyor elbette, bölgede yaşayan insanlar dolduruyor...
bu olay galatasaray ve beşiktaş "geldiği" zaman da yapılsa benzer etkiyi sağlayacak ve aynı ölçüde değerli bir olay olurdu. ancak galatasaray ve beşiktaş taraftarını kale arkası tribünü boş bırakmak pahasına bir köşeye sıkıştırınca bu olay güzel bir jest olmaktan çıkıyor. bir rakibe sempati duymaktan öteye avantaj sağlamaya dönüşüyor. zaten niyet okumanın ve hayali şeylerin gerçeklerden daha kıymetli olduğu günümüz futbol kamuoyunda önü alınamaz tepkilerin de haklı gerekçesi oluyor.
