85
yaşım 8 ve tuttuğum takım belirsiz, daha karar verebilmiş değilim, komşularımızdan bir bjk denemesi var ama ilgimi çekmiyor, o yılllar tv'de hep şampiyon galatasaray yazısı yanıp sönüyor, ilgimi çekiyor ama yine bişeyler eksik.
sonra bir maç çok öne çıkıyor; ailede, tv'de, mahallede her yerde konuşulmaya başlıyor, maçın ertelendiğini öğreniyorum, anlam veremiyorum sonra maç günü geliyor, tüm aile kenetlenmiş bir şekilde maçın başına geçiyoruz, bu beni etkiliyor ilk defa ailecek bir maçı beraber izliyoruz ama duygular sadece bir takımı desteklemekten çok farklı, daha ötesi..
dizlerimin üzerinden tv'nin dibinde yediğimiz golü hatırlıyorum, üzüldüğümü. son dk'da sahanın en kısası ümitlerin bittiği anda topa eğilip ağlara gönderiyor, babamı ilk defa öyle sevinirken görüyorum, ailemi, annemi, ablamı hep beraber gole seviniyoruz, baba gündüzün dediği gibi bir halatı hep beraber çekenlerin sevinci.
işte o gol, o sevinç, beni galatasaraylı yapan, o eksiği kapatan.
