eylül ayında üç haftalık milli ara ve takip eden deplasman maçıyla birlikte dört haftalık bir periyotta yeniden ekimi yapılan, ancak takip eden dört haftalık periyotta üzerinde beş maç oynatılması sonrası kasım ayının ortasına gelmeden yeniden anası laciverde boyanmış olan zemin.
2025-2026 sezonu biterken zaten kötü sinyaller veriyordu. koca bir yaz boyu gereken işlemler yapılmadı. sezon başladıktan sonra eylül ayında apar topar maliyetli bir işlem yapıldı. o işlemlerden sonra her maç daha kötüye gitti. daha beşinci maçı olan
7 kasım 2026 galatasaray amedspor maçı itibarı ile, o işlem öncesi son gün oynanan
13 eylül 2026 galatasaray kocaelispor maçındaki halinden çok daha kötü bir hale gelindi.
victor osimhen ve
rafael leao gibi iki yıldız 5 gün arayla zemine bağlı sakatlık yaşadı.
lucas torreira düzgün bir zeminde kayıp gideceği pozisyonda dizi çime takıldığı için ciddi bir tehlike atlattı. topun sekmelerini, hareket hızının değişmesini hatta yön değiştirmelerini kimse konuşmuyor bile.
inanılmaz bir rezillik gerçekten. stad açıldığından beri devam eden bir problem belki ama her seferinde daha kötüye gidilmesi de enteresan bir olay. işbu entrynin konusu, bu sorunun sadece 2026 yılında yaşanan kısmı.
şahsi kanaatimce bu sorunun kronik hale gelmesinde stadın üzerine kondurulduğu tepenin taşıma toprak ile oluşturulmuş bir tepe olması ve tasarım aşamasında yer alan açılır-kapanır çatının yapılmamış olmasının büyük rolü var.
netice itibarı ile stada adını da veren tepe oluşturulurken çok büyük miktarlarda hafriyat çalışması yapıldı. stad inşaatının başladığı dönemde, bugün vadistanbul'un olduğu bölgede uzanan vadinin yamaçlarından çok büyük miktarlarda malzeme bugün stadın oturmakta olduğu alana taşındı. bu işlemler yapılırken temel hedef zeminin de adeta bir temel gibi, belli yük taşıma kapasitesine ulaşmasını sağlamak olduğu için; muhtemelen usulünde yapılan çalışmalar ince katmanlar halinde malzemenin serilip sıkıştırılması doğrultusunda ilerlemiştir.
böyle bir zemin üzerinde bitki yetiştirmek ve bakımını sağlamak normal bir zemine göre zaten yeterince zorludur. buna bir de modern stadların kronik problemlerinden olan gölge konusu da eklenince ortaya çözümü çok daha zor bir denklem çıkıyor. belki ilk projede yer alan açılır-kapanır çatının amaçlarından biri zemini yağışlardan ve ekstrem hava koşullarından korumaktı. çatının yarım kalmasıyla ondan da mahrum kaldı zemin, belki durum çatının hiç yapılmamasından bile kötü olmuştur bu açıdan.
ancak bütün bunlar zeminin sürekli kötü olması, bir türlü çözüm bulunamaması için yeterli bir gerekçe mi? emin olamıyorum. muhtemelen uygun çim türü, drenaj ve en önemlisi koruma-bakım takvimiyle sürekli 10/10 olmasa da 7-8/10da sabit tutmak gayet de mümkün ve sürekli 1/10'u görüp tekrardan masraf etmekten çok daha ekonomiktir.
hoş bu ülkenin en iyi üç ziraat fakültesinin olduğu üç şehirde bile stad zeminleri doğru düzgün olamıyor. olamıyor olmasına da ülkenin genel iş yapım tarzına dair bambaşka tartışmaların konusu, neyse...