ne kosta rika ne de çin ne de sambacı brezilya

• 1

  2002 dünya kupası zamanında milli takımın grubundaki takımlara ithafen yapılmış bir beste.
  
  duysun sesimizi şimdi dünya,
  
  kulak versin yıldızla aya,
  
  lay la lay lay lay lay...
  
  diye devam etmekteydi. televizyonlarda bolca yayınlandı. sanırım iş bankası reklamıydı. hala arada sırada dolanır dilime. buna ek olarak o yaz mcdonalds kosta rika menü, çin menü, brezilya menü falan çıkartmıştı. hani hem yenelim hem de yiyelim tadında. ne günlerdi...
• 2

  türkiye iş bankası sponsorluğunda çekilen bir reklam filmiydi. uzakdoğu'ya giden uçağın penceresinden bakan hasan şaş, kendisine insanlardan oluşan, el sallayan bir el görüyordu.
• 3

  uzun süre ne kostari kaledeki nede sambacı brezilya sandığım beste.
• 4

  (bkz: ne ronaldo ne de messi)**
• 5

  çocukları acayip mutlu ediyordu bu marş, gerçekten de çocuksu bir tarzı vardı, çocuktuk ben de mutlu oldum.
  
  güzel günlerin marşıydı. 9 buçuk yıl geçmiş üzerinden insan inanamıyor. senegal maçı sonrası bayrağı elime alıp yolda salladığım gün daha dün gibi.
• 6

  bu marşın üzerinden 14 yıl geçmiş.
  14 yıl ya... 14 yıl amk. 14 yıl ne lan?
  14 yıl bu kadar hızlı geçen bir şey mi ya :(
• 7

  12:30 daki brezilya maçı için okuldan koşarak eve gittiğimiz senelerdi. hey gidi günler hey. hasan golü attığı zaman evin içerisinde tur atmıştım.
• 8

  (bkz: bu gök deniz nerede var nerede bu dağlar taşlar)
• 9

  yaşlandık mnskym dedirten marştır. hakikaten yaşlandık.
• 10

  üzerinden 20 sene geçmiş 2002 dünya kupası milli takım temalı reklam filmi.
  
  insan çocukluğunu hatırlayınca özlemden yüreği sızlıyor.
• 11

  doğrusu, ne kosta rika ne de çin ne de sahtekar brezilya şeklindedir.
  
  okula yeni alınmış, o zaman için devasa boyutlarda hissettiğim, dandik tüplü televizyonlar.
  
  bir de bu turnuvada* pek çok futbolcunun giydiği adidas predator vardır ki havama hava katmıştır yıllarca. yurtdışında teyzem getirmişti, okul müdürümüz bile maçı izlerken sanıyorum zidane'ın ayağında bi yakın çekimde, "senin ayakkabılardan" demişti. o dönemler olduğum şehirde adidas, nike vs giyen insan sayısının toplamda pek çok küçük yerde olduğu gibi tek hanelerde olduğunu bilmem belirtmeme gerek var mı..
  
  bu başlık için çok saçma yere gidiyor konu ama bir o adidas predator bir de rooney reklamlı sarı total 90 ahh ulan ahh. ayakkabının bile dandiği üretiliyor artık.
  
  nostalji kuşağımızın sonuna geldik..
• 12

  (bkz: beste işini azaltalım çocuklar)
• 13

  sabah sabah sol frame'de görünmesiyle bir zamanlar maziye bak ne kadar da şendik dedirten slogan.
  
  türk futbolu camp nou'da böyle taç kullanır yıllarından sonra efes pilsen'in koraç kupası, galatasaray'ın uefa ve süper kupası, eurobasket 2001 derken üstüne de 2002 dünya kupasındaki üçüncülük macerası eklenince makus talihimizi yenmenin tadıyla iyice "bu işler artık hep böyle gidecek" havasına girmiştik.
  
  daha doğrusu işte ülkenin seküler kesimlerinin sanrısı öyleymiş.
  
  aradan yıllar geçti, internet hayatımızın baş köşesine oturdu. aziz milletimizin evimiz, ailemiz, mahallemiz, çevremiz ve ders kitaplarımızdan ibaret olmadığını acı acı öğrenirken "türk sporu"nun da diğer pek çok "türk x'i" gibi nasıl maddi/manevi rant kapısı olarak yağmalandığına da şahit olduk.
  
  o eski tadı kalmadı.
  
  uefa kupasıyla aramızdaki mesafe bir penaltıya indiğinde heyecandan titreyerek aman allahım çeken spikerler gitti yerine allah allah nidaları atan böğürteçler geldi.
  
  menajerler, komisyoncular, ajanslar zartlar zurtlar yokken bütün avrupa'nın peşinde koştuğu dönemi "yıldız olduk çıktık" diye anlatan futbolcular gitti; profesyonel sözleşme atacağı çağda kendisini adam eden kulübe menajer yollayan zibidiler geldi.
  
  turnuva boyu ortalarda görünmeyip takıma dönüş yolunda f-16'larla karşılayarak selam veren devlet gitti; soyunma odasında telefon tutucusu, telefon tutucusunun yardımcısı, telefon tutucusunun yardımcısının kalem müdürü diye uzayıp giden bürokrasi geldi.
  
  ilhan mansız senagal maçında altın golü atınca taksim meydanında dükkanının önüne fırlayıp göbek atan insanlar gitti, onların yerine de saçma sapan beatlerle yazılmış abuk sabuk şarkılarla göndermeli hikaye atan insanlar geldi...
  
  bu liste uzar gider de o güzel günler geriye dönmez...
• 14

  o dönem türkiye futbol federasyonu ile türkiye milli futbol takımı için 3.5 yıllık sponsorluk anlaşması imzalayan türkiye iş bankası tarafından çekilen, sözlerinin gençlik marşı melodisi kullanılarak yazıldığı unutulmaz reklam filmidir.
  
  https://youtu.be/MI2wdFuutcM
  
  https://youtu.be/6XoDLM2FAlE?t=253
  
  (bkz: milli takım reklamları)
  
  bu reklamın bu kadar unutulmaz olmasının sebebi aslında reklamın kendisi değildir. insanların birbirine daha kolay inanabildiği, aynı marşı birlikte söyleyebildiği, milli takımın gerçekten “hepimizin takımı” gibi hissedildiği bir dönemin reklamdır. bugün özlenen şey bu reklam filmi değil, bu reklam filminin mümkün olabildiği türkiye’dir.
  
  çünkü o yıllarda televizyon başında aynı heyecanla toplanabilmek ve bir reklam jingle’ının kısa sürede ortak bir dile dönüşebilmesi mümkündü. şimdi ise teknoloji gelişti, prodüksiyonlar büyüdü, tasarım aparatları mükemmelleşti ama aynı duyguyu üreten tek bir reklam çıkmıyor, çıkamıyor.
  
  bugün aynı melodiyi, aynı görüntüleri, aynı metni birebir yeniden çekseniz bile aynı etkiyi yaratmaz. çünkü mesele kamera değil, mesele ruh hâliydi. mesele bir toplumun aynı anda aynı şeye inanabilmesiydi.
  
  o yüzden bu reklam nostaljik değildir. bu reklam bir referanstır. insanların bu şarkıyı hâlâ ezbere söyleyebilmesinin sebebi de budur.