408
gary neville'ın valencia teknik direktörü olduğu kısa dönemden simeone ile alakalı çok iyi hikayeleri var. simeone taktik olarak çok agresif, rakip hocayı duygusal olarak boğmaya çalışan psikopat bir adam.
ilk yarıda atletico galatasaray'a karşı daha önce başarıldığını görmediğim bir iş yaptı ve rakip yarıya geçmek için kullandığımız bek-kanat bağlantılarını kesti. galatasaray hiç sevmediği iki işi yapmak zorunda kaldı: birincisi pres yerken torreira'yı geri çekip pas istasyonu olarak kullandı, ikincisi de düzenli olarak orta sahadan geçmek zorunda kaldı. bu da sürekli orta sahada top kaybına ve sürekli atletico'nun pozisyon bulmasına yol açtı. hücumda orta-kafa-gol planı hariç bu kadar kısır olmasalar büyük ihtimalle 3-4 gelebilirdi ne yazık ki. galatasaray olmayan bir pozisyondan 1-1 yaptı ve bir şekilde yarıya kendini attı.
ikinci yarıda galatasaray kondisyon olarak biraz daha rahatlamaya başladı, ve sonunda presi çalışmaya başladı. bu bölümde osimhen çok kötü koşular atmasa (ki bence bayağı kötü bir maç geçirdi) galatasaray daha tehlikeli fırsatlar da bulabilirdi. simeone bu durumdan korkup en agresif değişikliğini 56'da yaparak üçlü savunmaya döndü, ama ileride iki santraforla oynamaya devam etti. 5-1-2-2 gibi bir taktiğe dönmekte planı anlamak tam zor, ama bildiğin merkez orta sahada domine ettiği maçta merkezde tek adam johnny cardoso kaldı. galatasaray bir anda orta sahadan çıkma işinde aşırı rahatladı, ve her ne kadar osimhen kaybolsa da oyunu eline aldı. gabriel sara değişikliği 9 dakika sonra geldi, yani iki dakika sonra da gelebilirdi.
kısacası simeone bir yandan neden son 20 yılın teknik direktörlerinden biri olduğunu gösterdi, bir yandan hücumda yaratıcı olamayan bir başka takım kurdu (eren elmalı'nın amatör küme hatası olmasa ilk gol gelmeyecekti), üstüne de 60. dakikada riske girmemek için galatasaray'ın işine gelecek 1-1'e yattı, ve son dakikada onu da kaybedecek çok kritik bir pozisyon verdi. nasıl yorumlayacağımı bilmiyorum açıkçası.
ilk yarıda atletico galatasaray'a karşı daha önce başarıldığını görmediğim bir iş yaptı ve rakip yarıya geçmek için kullandığımız bek-kanat bağlantılarını kesti. galatasaray hiç sevmediği iki işi yapmak zorunda kaldı: birincisi pres yerken torreira'yı geri çekip pas istasyonu olarak kullandı, ikincisi de düzenli olarak orta sahadan geçmek zorunda kaldı. bu da sürekli orta sahada top kaybına ve sürekli atletico'nun pozisyon bulmasına yol açtı. hücumda orta-kafa-gol planı hariç bu kadar kısır olmasalar büyük ihtimalle 3-4 gelebilirdi ne yazık ki. galatasaray olmayan bir pozisyondan 1-1 yaptı ve bir şekilde yarıya kendini attı.
ikinci yarıda galatasaray kondisyon olarak biraz daha rahatlamaya başladı, ve sonunda presi çalışmaya başladı. bu bölümde osimhen çok kötü koşular atmasa (ki bence bayağı kötü bir maç geçirdi) galatasaray daha tehlikeli fırsatlar da bulabilirdi. simeone bu durumdan korkup en agresif değişikliğini 56'da yaparak üçlü savunmaya döndü, ama ileride iki santraforla oynamaya devam etti. 5-1-2-2 gibi bir taktiğe dönmekte planı anlamak tam zor, ama bildiğin merkez orta sahada domine ettiği maçta merkezde tek adam johnny cardoso kaldı. galatasaray bir anda orta sahadan çıkma işinde aşırı rahatladı, ve her ne kadar osimhen kaybolsa da oyunu eline aldı. gabriel sara değişikliği 9 dakika sonra geldi, yani iki dakika sonra da gelebilirdi.
kısacası simeone bir yandan neden son 20 yılın teknik direktörlerinden biri olduğunu gösterdi, bir yandan hücumda yaratıcı olamayan bir başka takım kurdu (eren elmalı'nın amatör küme hatası olmasa ilk gol gelmeyecekti), üstüne de 60. dakikada riske girmemek için galatasaray'ın işine gelecek 1-1'e yattı, ve son dakikada onu da kaybedecek çok kritik bir pozisyon verdi. nasıl yorumlayacağımı bilmiyorum açıkçası.
