• 72
    tdk'nin sırf sınavlarda soru olsun diye tuttuğu kurallara bağlı olan hatalar. tamam bağlaçlar ayrı yazılsın, özel isimden sonra kelime büyük başlasın, cümlenin sonuna nokta konulsun bunlar yapılsın fakat kelimlerin standart bir yazılışı olmalı. istisna istisna istisna, bu istisnalardan dolayı dilde standart bir şey kalmıyor.
    misal bir ara maliye eski bakanı muhabbeti vardı. tamam eski olan bakan, maliye değil kabulüm. fakat koskoca para birimimiz yeni türk lirasıydı. yeni olan türk mü lira mı?
  • 73
    gramer denilen kavram aslında üstünde ittifak sağlanmış kurallar bütünüdür. birisi benim konuştuğumu ve yazdığımı anlayıp, söylemek istediklerimi kavrayabiliyorsa her şey yolunda demektedir. malesef dilde milliyetçilik gibi içi boş argümanlarla, türk dil kurumu tarafından türkçe gibi zengin bir dili basit bir hale getirdi. gramer konusuna dönecek olursak, eskiden okullarda bitişik yazılacak şeyler için basit bir kural öğretilirmiş. iki kelime tek heceyse birleşik, birden fazlaysa ayrı yazılırmış. yani birçok ya da bir çok için bir kural lazımsa herkesin aklına basit şekilde gelecek olan bu kurala keşke uyulsaydı. günün sonunda maksat birbirimizi anlamaksa gayet basit bir kuralla eskiden bu konu halledilirmiş. fakat sonradan insanlar gramer faşizmine hatta ego kasıntılarına girdiler. dil gibi yaşayan canlı bir olguda ucuz popülizme gitmenin cezasını 200 kelimelik bir dil konuşarak çekiyoruz. kelimede ırk arayan dinozorların imkanı olsa akif'in yazdığı istiklal marşımızın yarısı çöpe giderdi herhalde türkçe değil diye.