• 420
    evvelki gece gördüğüm rüyadır.
    evim sami yen'in hemen yanındaydı rüyamda.
    stat benim odamın balkonuna bakan bir yerdeydi.
    balkonun kapısını açıp tribünden gelen tezahürat seslerini dinliyordum.
    takımımızın iç saha maçı vardı ve tribünler oyuncularımızı tek tek tribüne çağırıyordu maç öncesi.
    muslera'yı, ömer bayram'ı ve falcao'yu çağırdılar.
    rüyamda maça gidemiyor ve "ya stat şurası ama yine yardım edecek kimse yok, yine evdeyim, nasıl bir iştir arkadaş." diye iç geçiriyordum, tıpkı gerçek hayatımda çokça yapmak zorunda kaldığım gibi.
    sonra "ben bu maça giderim abicim." diyerek ayakkabımı bile giymeden evden çıktım.
    tribünden gelen seslere doğru giderek stada yaklaşmaya çalışıyordum.
    stadın kapısına kadar geldim sesleri takip ede ede.
    sonra uyandım.
    saint-joseph'ten arkadaşım olan ve tıpkı benim gibi koyu galatasaraylı olan, kardeşim gibi sevdiğim arkadaşıma çok teşekkür ediyorum bana yardımcı olduğu için.
    samimi şekilde, "ne yardımı oğlum, senle beraber maça gidince cidden daha keyifli oluyor." demesi benim için gerçekten hayatımın en güzel hediyelerinden biri.