• 185
    içimden geçenleri yazınca çok abarttığımı söylüyorlar. deli gibi sevdiğim kız da bunu söylüyor, çok sevdiğim arkadaşlarım da, burada sadece burası vesilesi ile aynı konularda yazıp çizmişliğimizden başka hukuğumuz olmayan sözlükdaşlar da...

    her gün yanıbaşımda olan imkansız bir aşkın acısıyla, takıntılarımla, kuruntularımla, dünyanın en berbat şefiyle, herşey iyi gibi görünse de bombok bir aile hayatıyla yoğrulup duruyorum.

    bu bir bataklık. etrafım balçık çamur ve çırpındıkça biraz soluklanır gibi olsam da daha beter batıyorum. arada uzanan yardım ellerini de çamura bulayıp geri itiyorum. güneş doğsa da göremiyorum. kuşlar ötse de duyamıyorum... birileri mütemadiyen elini uzatsa da eninde sonunda o eli havada bırakıyorum...

    olmayan egolarımı ve hırslarımı çoktan kaybettim zaten. yaşama sevincimi, ümidimi, isteğimi yavaş yavaş kaybediyorum... obsesyonun, anksiyetenin beni git gide daha fazla esir alışını acı acı yaşıyorum. bilmemek erdemdir lafını anlıyorum bazen. göz göre göre çıldırışını farketmek ayrı bir koyuyor adama...

    hayatta belki çok çok fazla şeyim oldu ama, istediklerimin hiçbiri olmuyor aslında...

    işe gitmek zulüm, katıksız bir oropsu çocuğu olan o müdürün ne vakit gelip küfredeceğini/fırça atacağını beklemek zulüm, aşık olduğun kızı 2 dakika görebilmek için şartların uygun olmasını beklemek zulüm...

    çoğu gün uyanmak bile zulüm, yemek yemek zulüm, arabayla evden işe ya da işten eve gitmek zulüm...

    içkim yok, sigaram yok, uyuşturucum yok... yetmezmiş gibi ara ara spor falan da yapıyorum...

    normal şartlarda ölmeme daha çok zaman var. yaşamak içinse pek bir sebebim yok...

    rica ediyorum mesaj atmayın. başlığıma da yazmayın. ilgi orospusu değilim, canıma kıyacak kadar da cesaretli değilim.

    çok abartıyorum, değmez, senden kıymetli değil vs. vs. vs...

    bütün bunları bölmeden dinleyebilecek bir yürek yok. sosyal medyaya yazamıyorum. ailem görse üzülüyor, sinsi iş arkadaşlarım görse neyin var diye sormak yerine arkandan dedikodu yapıyorlar. zaten bir tek bizim için dedikodu yapılınca sorun oluyor birileri için...

    sadece içimdekileri kusuyorum. acıklı olsun diye de yazmıyorum, acıklı yaşadığım için böyle yazıyorum...

    en umursayan bile ne kadar umursuyor tartışılır. daha doğrusu onların umursamasını ne kadar umursuyorum merak konusu...

    bence değmez siz de çok umursamayın...