968
aslında her şey şampiyonlar ligi'nde o 8/8 ile geldiğinde bile belliydi. bayern'e 3-1, atletico'yu 4-0 ile sahadan silmek falan derken aslında bir sıkıntı vardı, o da alternatifsiz plan. ara sıra yenilmek bu yüzden iyi bir şey işte. bu takım yenilmedi. kırılgan mükemmellik derim ben o döneme.
ligde de 7. haftadan 32. haftaya kadar o koltukta kesintisiz oturmak takımı geliştirmek yerine tembelleştirdi. kriz yaşamayan, türbülanstan geçmeyen takım kriz anında hangi düğmeye basacağını unuttu. city her sene olduğu gibi kaostan beslenip geri dönerken, hatta bana göre bildiğimiz city bile değilken o fırsatı verdiler. toplamda 27 hafta lider kalmış bu takım, puan farkı 9 bile olmuş bir ara. şimdi ise 5 maç kala her şey eşit.
bu sezon korner ve serbest vuruşlar ana hücum planı oldu. buna o kadar bel bağladılar ki akan oyunda yaratıcılık sıfırlandı. sonuç geldiğinde verimlilik denen şey, sonuç gelmediği an itibar kaybına dönüştü. çünkü duran toptan kazanan takım sevilmez abi. yunanistan bile böyle şampiyon oldu, yine sevilmedi. yunanistan'ın haklı sebepleri var, arsenal'in yok. haramball goygoyunda bile etiket arsenal'e yapıştı. 'önemli olan sonuçtur' bir kalkandır ama o kalkan kırıldığında elinizde ne puan kalır ne de itibar. real'in de sıkıntısı bu: top oynayamamak. barça'nın kadrosu daha iyi değil, sadece teknik direktörünün elinde büyük takım oyunu var. maalesef galatasaray'ın sorunu da bu sezon özelinde iyi oyun. onların birisinin başına city bela oluyor, ötekisinin barça bela oluyor. bizim başımıza da 10 kişi kalmış takımlardan gol yiyen fenerbahçe. biz biraz şanslıyız futbol anlamında. federasyon da olmasa bu ligde puan puana gideceğimiz rakip yok. ama tekrar söylüyorum. galatasaray top falan oynamıyor.
şimdi puanlar kağıt üzerinde eşit olabilir ama psikolojiler asla değil. city de mükemmel değil ama daha moralli. iki takım da hata yapacaktır. asıl zor mesele arteta'nın geçmişi unutup bu kalan 5 haftada oyunu tekrar kurgulaması lazım. çünkü artık manevra yapıp rakipleri biraz şaşırtmak gerekiyor. arsenal bildiğini unutmazsa şampiyon olamayacak. bence iş averaja da klamyacak. arsenal 5'te 5 yaparsa şampiyon olur. city için de aynı şey geçerli.
ligde de 7. haftadan 32. haftaya kadar o koltukta kesintisiz oturmak takımı geliştirmek yerine tembelleştirdi. kriz yaşamayan, türbülanstan geçmeyen takım kriz anında hangi düğmeye basacağını unuttu. city her sene olduğu gibi kaostan beslenip geri dönerken, hatta bana göre bildiğimiz city bile değilken o fırsatı verdiler. toplamda 27 hafta lider kalmış bu takım, puan farkı 9 bile olmuş bir ara. şimdi ise 5 maç kala her şey eşit.
bu sezon korner ve serbest vuruşlar ana hücum planı oldu. buna o kadar bel bağladılar ki akan oyunda yaratıcılık sıfırlandı. sonuç geldiğinde verimlilik denen şey, sonuç gelmediği an itibar kaybına dönüştü. çünkü duran toptan kazanan takım sevilmez abi. yunanistan bile böyle şampiyon oldu, yine sevilmedi. yunanistan'ın haklı sebepleri var, arsenal'in yok. haramball goygoyunda bile etiket arsenal'e yapıştı. 'önemli olan sonuçtur' bir kalkandır ama o kalkan kırıldığında elinizde ne puan kalır ne de itibar. real'in de sıkıntısı bu: top oynayamamak. barça'nın kadrosu daha iyi değil, sadece teknik direktörünün elinde büyük takım oyunu var. maalesef galatasaray'ın sorunu da bu sezon özelinde iyi oyun. onların birisinin başına city bela oluyor, ötekisinin barça bela oluyor. bizim başımıza da 10 kişi kalmış takımlardan gol yiyen fenerbahçe. biz biraz şanslıyız futbol anlamında. federasyon da olmasa bu ligde puan puana gideceğimiz rakip yok. ama tekrar söylüyorum. galatasaray top falan oynamıyor.
şimdi puanlar kağıt üzerinde eşit olabilir ama psikolojiler asla değil. city de mükemmel değil ama daha moralli. iki takım da hata yapacaktır. asıl zor mesele arteta'nın geçmişi unutup bu kalan 5 haftada oyunu tekrar kurgulaması lazım. çünkü artık manevra yapıp rakipleri biraz şaşırtmak gerekiyor. arsenal bildiğini unutmazsa şampiyon olamayacak. bence iş averaja da klamyacak. arsenal 5'te 5 yaparsa şampiyon olur. city için de aynı şey geçerli.
